Masken, det ingen får sjå



 

Me ber alle med oss ei maske

Enten det er lite eller smått

Smilet på sin plass

Medan du drikk eit glass saft

 

Maska gjer deg kamuflasje

Den ber deg gjennom sorga

Eit smil som skjuler så mykje

Kan skjule det djupaste mørket

 

Tørr du sleppe masken?

Syne ditt sanne ´jeg´?

La tårene renne på ditt kinn

Då er det du som vinn

- Gunhild-Malena Oma, 23 juli

Ja, me ber alle så lett ei maske, og det er både ein forsvarsmekanisme og ein beskyttelse. Det er så mykje enklare å syne eit smil og sei joda, det går så fint, enn å våge å syne realiteten. NRK mental sin helsetelefon har auka.i telefoner i sommer med ungdom som har det vanskeleg, kva kan meg og deg gjere for å skape eit meir åpnare og inkluderande samfunn? Korleis skal me møte den som har det vanskeleg?

Eg kan snakke frå eit utdannings perspektiv og eit erfarings perspektiv. 

Det fyrste eg vil sei er:1.  Ikkje ver redd for å stille spm, åpne heller opp for å våge å høyre sanninga

                                    2. Ikkje ver redd for å våge å gje ein klem, eller gjerne spør om vedkommende vil ha ein klem

                                    3. Vis at du bryr deg, du ser heile personen, våg å la personen få bidra, ver med på noko meiningsfullt.        

                                       Minn personen på at det er ei mening med hans og hennes liv, og de er ikkje åleine. 

                       

Det som er knust er ikkje umogleg å byggje opp, men det tek berre litt tid.

Tålmodighet er ikkje mi sterkeste side . Det har det aldri vore. Når eg føle det går fint, så tenke eg at nå er alt bra igjen men så poff får eg dårlige dager igjen. Det går heilt ærlig opp og ned - men er ikkje det lov då?

Det  eg vil fokusere på i dette innlegget, er den knuste leirkrukka. Korleis den knuste leirkrukka kan brukast positivt sjølv om ho er knust. Knuste ting kan og ver kunst. Meg og deg som har ein historie å formidle som kan hjelpe andre. Så knuste leirkrukke trengs. Sjølv om ein sjølvsagt ikkje unne alle vonde erfaringer, men når ein fyrst har de, så kan man vende det til noko anna og feks hjelpe andre. Det er det eg ynskjer. Eg ynskjer større forståelse for psykiske lidingar. Forståelse for at perioder der man blir friskere, så kan man ha tilbakefall - men det betyr ikkje at man ikkje reise seg igjen. 

Eit knust leirkar i Guds augo er kunst, så for Gud er du vakker, han har bruk for deg uansett kva du har gått igjennom. Du ttreng heller ikkje ver på topp i livet for at han kan bruke deg.

Det er ein fin historie om dette med knust leirkar. 



 

"Ein mann hadde to krukker han henta vatn i, den eine var perfekt og den andre hadde hull i seg. Likevel valgte mannen å bruke denne krukka. Det fine med dette er at mannen så nytteverdien i krukka. Krukka sa til mannen, kvifor brukar du meg? Du mister jo halvparten av vatnet ved å bruke meg. Då sa mannen, sjå ned på bakken, ser du alle blomstene som spirer og gror? Ja, sa krukka ho såg det. Dei spirer og gror fordi du har vatna dei, sjølv om krokka ikkje er heil er den likevel til nytte og desse vakre blomane er din forteneste"

-historien er fritt gjenfortalt.

Der ser ein korleis ei leirkrukke kan bli til kunst, og korleis ei leirkrukke kan brukast positivt. Berre ved å sjå bilete eg posta her oppe så ser me ei knust leirkrukke men den er framleis kunst. 

Slik kan man seie at livet vårt, fortellinga mi og di er kunstverk, uansett kor vonde spor det har satt seg, så kan det ein dag brukast til noko godt. 

Ei ny og betre tid?

Spanande ting skjer, singelen er kome ut og eg skal flytte 1 sep. Har funne meg leilighet her i Kvinesdal. Eg trivdes i leiligheten til Saronsdal, men det var stress å måtte flytte ut 3 veker denne sommaren pga stevne. No har eg funne leilighet med gjesterom, så neste år er vener hjertelig velkomne til meg på Saronsdal stevne. Det kan anbefales på det varmeste. Veldig bra møter og god forkynnelse. Egil Svartdahl toppa møteveka med sin preken om selfies. Eg trur det er viktig å reflektere over dette, kvifor er det så viktig med selfies, og kva vil man oppnå med det? Og er selfies viktigare enn det man ser kring seg?

Eg har trua på at den værste stormen har lagt seg. Eg skal ikkje nekte for at de siste to mnd har vore eit sant mareritt, men no følar eg meg betre - og eg ser fram til hausten. Eg har fått tilbake motivasjonen til å skrive på masteropg så den skal tas opp og bli ferdig med. 

Ofte må det bli værre - før det vert betre, og no håper eg det går mot lysare tider. De siste to mnd føles så ´fjernt´, har de virkelig skjedd? Det er mykje eg vel å ikkje dele her, ting som blir for personlig, men ein sorg over ei tøff tid er der heilt klart. Men nå kan det berre bli betre . Sant? Eg veit jo med fornuften at stormene vil kome, og ting no er heller ikkje ´perfekt´, men det er betre, og det er det som tel, også gjeld det å nyte dei augenblinka ting er betre. 

No er eg litt ironisk her, for eg legg med ´selfies´, men desse selfiene har ein hensikt, eg vil syne dykk min nye look. Så eg starte med ein ny look og flytting. Selfiene syner ein ny begynneøse - ei ny og betre tid. Det er symbolet på desse bileta. 







 

Skulle ynskje eg kunne vera usynleg



 

Ja, i dag kjente eg faktisk på dette, eg skulle gjerne hatt kappa til Harry Potter og gjort meg usynleg, slik at ingen såg meg eller visste kven eg var. For det er faktisk hardt å utlevere seg, det er hardt å kjempe for det man trur på, det er hardt å skulle ver i media uten at fokuset skal bli på meg - men på det eg brenn for. Eg har ikkje noko behov for å bli kjent, og føler ofte det er rart at eg har havna i den posisjonen som eg har havna i. Men likevel så kjenner eg på at eg har eit viktig bodskap eg ynskjer å formidle, og då må ein kanskje våge å ver synleg. Det handle ikkje om at ein ynskjer å syne seg fram - men at ein brenn for eit tema. Som meg, eg brenn for at det skal verta mindre tabu kring psykiske lidelser, eg brenn for meir åpenhet - for.å få ut dette bodskapet er eg nøydd til å gje av meg sjølve, elles blir det ikkje ekte. Då kunne eg like gjerne ha sitert frå ei bok frå side 7 og der står det skrive slik og slik. NEI eg brenn for det som er ekte - det jordnære, slik livet er. Det er også det som gjenspeglar musikken min. Eg elskar å få formidle det eg brenn for - men eg likar ikkje å vise fram meg sjølve. Så der kan kanskje mange sei ein går på ´akkord´ med seg sjølve. 

Kva då når bodskapen berre ´må´ ut? Du greie ikkje tie stille om det lenger? For å ha det klart, så handle det for meg å få fram tema som eg brenn for, ikkje å syne fram meg sjølve. Eg er ikkje så mykje å sjå på hehe ;-)

Likevel trur eg ein kan snakke offentlig - uten at det handle om å måtte bli ´sett´ - nei det handle om å få fram eit bodskap. For meg er det kvardagslivet med Jesus, og det er ingen skam å ver psykisk syk. Det er faktisk på likefot med å ver fysisk syk. 

Så eg beklage eg havne i media av og til - men det er berre fordi eg brenn sånn for dette temaet. Difor vil eg og fortsetje å blogge - fordi eg brenn for temaet, ikkje for å syne meg sjølve fram.

Eg trur ein fint kan snakke om ting offentlig uten at det blir eit ´sjå på meg perspektiv´ - men man snakke om eit tema man brenn for og er engasjert i.

Likevel skulle eg enkelte dager berre ynskje eg var usynleg, men har ikkje alle det sånn innimellom?

Gitt ut ny singel - Knuste vinger



 

Då er det kome ut ny singel - endele. Eg har gleda meg i eit halvt år til å slippe denne, så det er morro. Den er litt annleis, og særpreget i stemmen min kjem fram på ein anna måte. Men å halde på med denne singelen har gitt meg håp kvar gong ting har vore mørkt, eg har klart å be om hjelp. Fordi eg har hatt noko å kjempe for, eg har hatt eit mål der lenger framme. Det gjer motivasjon til å kjempe!

De kan finne singelen min her: 
https://itun.es/no/VDY3kb

 



 

 

Å ha noko å engasjere seg i er alfa og omega for ein betre psyke

Eg har så trua på at det er viktig å ha noko å engasjere seg i. Går man på for mykje ´tomgang´ heime blir tankane lett tyngre. No har eg vore kjempeheldig og hatt min neste singel å fokusere på.

Det er ingen hemmelighet at det har vore ein tung vår, men eg kjenner på meg at det vil snu nå. Til tross for tøffe valg denne veka her, så velge eg å fokusere på at det skal snu - og no har eg noko å kjempe for, min neste singel.

Sliter du med ting? Vil anbefale deg å finne noko å kjempe for, noko som gjer deg meining i kvardagen - det er sååå alfa og omega!

Man har også alltid eit valg, man kan ´velge´ om man vil la alle tunge ting grave en ned, eller om en vil kjempe og stå opp kvar dag og gjer det beste utav det. Eg har valgt det siste - NÅ skal det snu. Lett meiner eg det på ingen måte er, men det er iallefall verdt å prøve ;-)

Med ynskje om GOD HELG!



 

Kva vil du lese om?

Det lurar eg på. Eg kjem ikkje til å ver så personleg lenger då folk har reagert og syntes eg har vore for personleg, når eg knapt har delt halve sanninga, så eg byrjer å lure på kva er for personlig og om bloggverden tåler sånne som meg? Tåler du ekthet? Eller vil du helst høyre den falske fasaden og eit plettfritt A4 liv?

Kva vil du lese om, og kva type blogger fenger nettopp deg? Og kvifor fenger de deg?

Meg i rosa - sjokk, nå er eg rosablogger???

I dag fann eg ein kjole i lyserosa, eg forelska meg i den. Kanskje vil nokon sei eg ikkje kler rosa, kanskje vil nokon sei eg kler det, men eg forelska meg i kjolen og den var på halv pris så den blei altså med meg heim. Det ser til og med ut som eg har pupper i denne kjolen hehe ;-) Av og til må man berre gå utav comfort sona si og teste nye ting, nye klede. Eg er visst i ein litt sånn fase nå. Favoritten er framleis jeans og skjorte, og kjoler eig eg veldig lite av, men denne berre måtte eg kjøpe ;-) Eg likar den, så får de som ikkje liker meg i den ikkje like det :-P Kanskje det også er uvant for nokon at eg går i rosa? Difor føles det rart og feil?? Fordi eg er jo eigentleg ein ´black´ person. I dunno... Men å prøve nye klede er artig, ny hobby hehe ;-)

Tightsen er den eg allereie hadde på meg, så planen er å ha ein kvit tights til denne kjolen. Her vise visst magevalken min men men:-P I dag har kroppen føltes blæ, men ny dag i morgon! Uansett: Her er den:



 

Rosablogg i kvitt, kvifor heiter det eigentleg rosablogg?

Tja, det undrar eg meg over, når folk legg ut outfit og selfies og slikt, også vert det kalla rosablogg? Vel eg ser sjeldent folk i rosa klede, og i dag har eg for min eigen del valt kvitt :) Tenk, lille meg har gått frå sort til kvitt. Eg har også kvite møbler i leiligheten så det har vore ein prosess over tid, å gå frå sort til kvitt. Når starta det?

Vel, ein ting er kvitt, ein anna ting eg liker godt er jeans og skjorte, det er liksom det som er ´dilla´ mi for tida. Aner ikkje kor mange skjorter eg har. Andre som har det slik, at man har favoritt plagg og gjerne kjøpe de i ulike farger, lengde osv?

Det seies at klede seie mykje om personligheten, vel korleis tolke at eg har gått over frå sort til kvitt? Då eg gjekk i sort hadde eg ein vanskeleg periode i livet mitt, det har eg jo hatt no etterpå også, men på ein anna måte enn før. Eg er mellom anna ca nesten 100% frisk av spiseforstyrrelsen, kven skulle trudd det? Men det er faktisk mogleg, men det krev ganske mykje jobb, eigeninnsats og ståpåvilje, og eit ynskje om eit betre liv. Eit betre liv enn kva ein spiseforstyrrelse kan gje.

Så kanskje dette med å gå frå sort til kvitt handle litt om spiseforstyrrelsen? At eg no kjenne meg sånn passe fornøgd med kroppen min? At det er godt å ha landa på ei stabil vekt og ikkje ver redd for å spise verken snop el is, eller slike ting. Men sjølvsagt alt med måte!

Men tilbake til rosablogg, heiter det rosablogg fordi man er ei plastik fantastisk barbiedoll? Vel i så fall passer ikkje eg under den definisjonen. Eg sminker meg jo litt, men har ingen operasjoner bak meg på den måten. Er ein rosablogger å ha eit perfekt A4 li? Vel i så tilfelle passer eg ikkje der heller....  Kva er definisjonen på rosablogger? Slik eg har forstått det er ein rosablogger ein som skriv om sminke, mote, klede og slikt. Så i og med at eg av og til har outfits innlegg så er eg ´litt´ rosablogger. 

Rosablogger eller ei, det viktigaste er å blogge om det som interessere deg, tankar du kanskje ber på uten å måtte tenkje på kva andre tykkjer om bloggen, og tykkjer de noko så finnes det eit kommentarfelt man kan skrive på, og gje meg gjerne direkte tilbakemeldinger, eg tåler det :-)

Vel, her er eit lite outfit bilete frå i dag:



 

Ein fettvalk er heilt ok det, sommar - eg er klar med den kroppen eg har ;-)



 

Sto i prøverommet her ein dag og prøvde klede, det er jo ingen hemmelighet at eg har gått opp i vekt pga eg nå nesten er frisk frå spiseforstyrrelsen. I mine augo såg eg litt fett på magen, men veit du, eg gidd ikkje bruke meir energi på å bry meg om det1 Min kropp er søren meg god nok som den er, og kanskje det faktisk berre er spegelen på prøverommet som lurte meg også? Kven veit?

Men denne sommaren skal eg ta livet mitt tilbake, eg skal ta ´maten´ tilbake. Tørre å spise det eg vil uten å ver redd. Eg har faktisk ei stabil vekt no, og kan spise det eg vil - så i år skal eg det uten dårlig samvit. Eg skal tørre å gå i singlet, tørre å gå i bikini, prøve å drite i kropp og arr. For veit du, eg overlevde denne stormen eg - eg er sterkare enn før, og jaggu skal eg ta tilbake denne sommaren!

Arrene mine vise berre at eg har overlevd, eg er her endå og søren meg har eg tenkt å fortsetje med det :-)) Så får ein ´magevalk´ ver ein magevalk hehe. Eg skal ikkje la prøveromspegeen lyge til meg meir, eller stjele meir negativt fokus, den har gjort det nok, øydelagt så mange år. No skal eg prøve klede, og ikkje la meg bli pressa til å gå ned i vekt fordi eg ser noko anna på denne spegelen. Nei, min kropp er god nok som den er :-)



 

 

Det er heilt ok å ver singel som 35!



 

Ja, faktisk, det er heilt ok å ver singel, man har mykje frihet, og det er ei fin tid å ver singel på. Eg har diverre nok dårlige forhold bak meg, så då er eg heller singel og har det greit med det, enn å ver i eit forhold der eg ikkje har det greit. Sjølvsagt det finnes jo snille menn og, eg meiner ikkje å døme nokon, no snakkar eg basert på erfaringar.

Men veit du, kvifor trakte etter eit A4 liv? Ville eg hatt mindre psykiske prob om eg var gift og hadde barn? Neppe. Det er nok av tilfeller der en med psykiske problemer sliter endå meir når de evt blir gift og får barn. Dette skjer jo ikkje alltid - men det kan skje. 

Sjølvsagt så er jo sakne der, eg skulle ynskje eg ikkje blei forsøkt voldtatt som 19 åring og derav frårøva moglegheita til å få normale relasjoner til menn. Eg blir lett kompis med de, og har mange gutevenner, men så snart de kjem nærmere enn det får eg panikk. Sånn er det. Eg veit eg må jobbe med dette, fordi eg ynskje jo ein dag å finne ein mann. Han skulle gjerne ha kome ridande på ein kvit hest inn i gardsrommet her.

Slik ting er no fungere det fint å ver singel, eg har gode vener rundt meg, og eg følar meg ikkje åleine. Men ein vakker dag så er draumane der, lengselen der, så kanskje ein dag lenger fram i tid så kjem draumemannen?

Det burde uansett ver ok å ver singel og 35, det er mange på min alder som ikkje har nokon, så kvifor skal det bli sett så rart på? Vel så blei eg ikkje gift som 20 åring, ting øydela for det. Men eg har akseptert det og det er heilt greit å ver åleine no. Sakn vil alltid ver der men det har eg akseptert også. 

De gongene eg kan kjenne saknet er særskild på fester, i bryllaup, i ulike familie selskap der alle ser ut som de er ´lukkeleg´ gift med familie og barn. Men er det berre ein dans på roser å vera gift? Eg trur ikkje det, verkeleg ikkje. 

Ein dag skal nok eg og finne den rette, men han får kome når det er naturleg han kjem, og eg stresse ikkje med det. Og eg trur og eg ikkje er åleine om å ver singel, me er fleire. Det er kanskje meir vanleg enn du trur?



 

Galgenhumor hjelper gjennom vanskelege situasjoner



 

Galgenhumor har gått igjen frå min oppvekst, og er slik endå i familien - og eg elskar det. Me kan tøyse og tulle og dra spøkene rimelig langt, men det er så utruleg befriande å tulle å tøyse slik! Mange kan kanskje missforstå galgenhumor eller eit smil, og tenkje man på magisk vis har det betre. Vel det hjelpe iallefall ikkje å sitje å grine dagen lang, så kvifor ikkje prøve å gjer det beste utav situasjonen når den fyrst er der? Det har min gode familie lært meg <3 

Legg ved ein liten humor snutt, litt sånn på kanten humor men de tåler vel det? Parodier er noko av det kjekkaste eg veit. Ein ting eg har skikkelig lyst til er å lage parodi av psykiatrien, det friste veldig mykje. Me får sjå kva tida vil bringe.

Men inntil då, smil litt av denne, le litt av livet og vanskelege situasjoner, kanskje det kan hjelpe litt til å få ting litt på avstand?

http://youtu.be/LHiUvGYSHrg

Outfit - i dag gjekk eg utav ´comfort sona mi´

Yes, i dag har eg testa ein ´ny´ stil, eg prøvar meg stadig fram med farger, og denne gonga sto kvitt for tur. Sånn er det når man har berre gått i sort i mange år, for så å bryte mønsteret sitt og finne ein stil i farger. Men vent litt, man kan jo også ha ulike stiler?

Som kjent har eg jo måtte kjøpe litt nye klede pga vektoppgang. Skulle ynskje Nav kunne dekke det :-P Samtidig er eg kome til eit punkt der eg er ganske fornøgd med kroppen min, eg kan nå spise det eg vil uten å legge på meg, kroppen har stabilisert seg. Pupper vil eg aldri få, så den draumen må eg berre gje opp :-P Men å godta den kroppen eg har er kjempeviktig! Eit viktig steg eg har gjort i rett retning iallefall. Tenk det, eg har klart å kome meg utav anoreksiens skumle klør!! Omtrent blitt kvitt den, den vil alltid sikkert sitje litt i, og det vil gå opp og ned enkelte dager - men eg gjer så godt eg kan å få i meg den maten eg skal.

Men nå bable eg meg vekk, og kanskje du tykkjer eg er for personleg? Uansett, her sleng eg med eit bilete av dagens utenfor comfort sone outfit:



 

Aksept



 

Ordet aksept, eit vanskeleg ord kanskje, eit komplisert ord, eit godt ord og eit vondt ord. 

Det er enkelt å akspetere det som er godt i livet, de gode tingene som skjer, gode opplevinger og når livet går dit ein vil det skal gå. 

Men når livet butter imot, då er det vanskeleg å akseptere situasjonen sin, på tross av at det er då det er viktigst å akseptere situasjonen sin nettopp for å kome videre. For om du ikkje akseptere at nå er det vondt, så vil du stadig flykte frå vonde kjensler, og det vert ein evig fluktdans. 

For min del så jobbe eg med å akseptere at eg er ikkje perfekt, eg har ikkje eit perfekt A4 liv, alle vil kanskje ikkje like meg, men så liker de som liker meg meg, og det er heilt ok. Nå er eg heldig og har mange gode mennesker rundt meg.

Så igjen smakar eg litt på ordet aksept, kanskje man skulle ha laga ein middag utav det? Taco er jo full av ingredisneser, slik du og meg også er skapt, fulle av ingredienser og slik livet er. Så kanskje taco kunne vore aksept middagen?

Slitesterk tro



 

Sommaren er her for fullt, blomane blømer og alt skapes på nytt igjen. Det er ei ny tid, ei tid med forventing og eigentleg ei tid som skal skape glede. Guds skaperverk spirar og gror, slik me menneske og gjer i ei slitesterk tru. Stormen vil gjerne kome og rase rundt deg, men Gud svikter deg aldri, sjølv om han kan kjennes langt borte. Gud elske deg med ubetinga kjærleik, det handle verken om å prestere eller krav- men du er god nok der du er.

Eg merke for min del at uansett kor tøft eg har det, så klare eg ikkje å miste trua mi - ja den slites og ripes på, men den er der, Jesus har alltid sendt det eg har behov for i min veg til rett stund, alltid, han har alltid svart på sin forunderlige måte, og midt i stormen har han vist at han er der, sjølv kor vanskeleg det er for meg å sjå det.

Men eg trur det er normalt, alle som trur, uansett kva tru du har vil ha tvilsperioder, fordi stormen er sterk, Men han har ikkje lova oss berre gode dager - men han har lova å vera med igjennom alt, absolutt alt. 

 

Bloggen min var i avisa, her er artikkelen :-)

 




 

Ville du ansatt en som har vore innlagt i psykiatrien?



 

Korleis ser du på ein person som har vore innlagt i psykiatrien? Trur du vedkommande kan ver ein ressurs, sjølv om vedkommende i perioder er dårlig og innlagt, og kanskje treng sjukemelding. Hadde du klart å sett heile personen, både den ressurs sterke delen og den delen som ikkje har det så greit?

Eg fungerte på topp i 2013 før det sa pang, og eg har slitt med å kome tilbake i arbeidslivet, ikkje fordi ingen vil ansette meg for eg har ikkje søkt på jobber i det heile, men fordi overskuddet ikkje har vore der. Eg har bidratt litt frivillig, men no kjenne eg at eg sakne noko meiningsfullt å gjer. 

Så, ville du turt.å ha tillit til meg, om du visste om min sykehistorie? Men likevel så visste du at eg har høg arbeids erfaring og høg utdanning. Ville du gitt meg sjangsen??

Livets skule er tøft, men det er så utruleg viktig å kunne få bidra i samfunnet, få ver ein del av samfunnet, ha noko meiningsfullt i kvardagen å gå til. Det sakner eg veldig.. 



 

Skal eg ta ein bloggpause? Er innlagt og sårbar

Eg har det ikkje så lett for tida, er innlagt... igjen... og føles som eg aldri kjem utav denne hengemyra her..... så kanskje eg skal ta ein bloggpause akuratt nå, sånn eg ikkje skriv ting eg vil angre på seinere? Å ha dissosiatuv lidelse og komplekst ptsd er tøft, det gjer at man har ulike personer i seg som dukker opp, og de har eg ikkje heilt kontroll over. Då kan eg sei ting eg eigentleg ikkje meiner - fordi eg ikkje har kontroll. Så fram til eg føle meg sterk nok til eg ta ein liten blogg pause. 



 

 

Livet er som ei rose med torner

Livet er som ei rose

Med sine torner

Du ser stykkevis og delt

Ei perfelkt rose

 

Men rosen har torner

De er skarpe 

Man veit aldri når

De kjem eins veg

 

Rosa er vakker

Den stråle energi

Men er også sårbar

Med sine tormer

Skrive av Gunhild-Malena

 



 

 

 

Livet er ikkje alltid slik det ser ut som på overflaten. Eg skal ver ærlig med dykk at eg framleis har det tøft, er inne i ein tung spiral som er vanskeleg å kome utav. Eg er sånn, eg har gode perioder, og eg har perioder der eg ikkje fungere i det heile tatt. Det er som å ver to personer. Den eine personen min utstråle styrke, glede, håp og klokskap. Den andrre  delen er vårbar, ig representerer det som er vondt. Men den er det færrest som får sjå. Kvifor er eg stadig så redd fior å vise sannheten?  Samtidig så må eg understrekje at det er ikkje alltid eg vil snakke om det, sjølv om eg skriv om det her. Her fortel eg berre ein liten del av den store heilheta. Normalt å ville beskytte ting man ikkje ynskjer å dele.                 

Ingen skam å be om hjelp til vasking når energien er lav...

Jepp, eg tok motet til meg, og sendte pm til ei som vaske, naboen min faktisk. Eg innsåg at eg trengte litt hjelp. Ikkje fordi det er veldig rotete eller skittent her, det veit de som kjenne meg, men fordi eg har vore mykje borte, både med eiken og innleggelser, og energien er rett og slett på 0 for tida.... Så då var det på tide å erkjenne for seg sjølve at eg treng hjelp, rett og slett. Og eg merke det er så fint å få hjelp, og ho er så utruleg hyggelig :-) Så eg har vore kjempeheldig. 

Eg treng at det ser ryddig ut rundt meg og er vaska og reint, alltid hatt eit system på dette, uansett kor ´trangt´ eg har budd. Men i det siste har systemet rakna, og eg trengte rett og slett litt hjelp. Men kvifor skal man alltid ver så sta, og ikkje be om hjelp? Eg merke på psyken min at det føles så mykje betre no som me er igang med reingjeringa, og ta tak i det. Det betyr ikkje at eg er ein rotete person, men når energien ikkje er på plass, er det jaggu ikkje like lett å ha tiltak til å vaske. Og når det føles kaotisk rundt en blir det værre psykisk.

Kan anbefale å be om hjelp med vasking om det er tiltak, det hjelper på psyken. Og det finnes vaskedamer som ikkje er så dyre, så det er mogleg å få til for den som har lite penger også :) Kanskje man feks kan ha annakvar veke, så blir det ikkje så ille, også klare man den andre veka sjølve? Klart, har man ikkje råd så har man ikkje råd, og det er mange ting eg ikkje har råd til, men dette skjønte eg at eg måtte berre prioritere... Fordi psyken min trengte det. Sophie Elise har vaskehjelp, så kvifor kan ikkje eg det? ;-) 



 

Det perfekte smilet som skjuler mørket.

Har du nokon gong opplevd det, å kjenne på smilet, at det på ein måte er ekte - men så er det ikkje heilt ekte likevel? Du syne til verda at du har det bra, men inni deg er det eit sort hull? Du kan lure hjelpeapparatet rundt deg trill rundt til å tru det går greit. Men kven er det eigentleg man lurer? Det er ikkje de rundt seg man lurer, men man lurer rett og slett seg sjølve. Du lyg til smilet ditt, faker, og latar som alt er greit. Kanskje er du redd for å sleppe folk innpå deg, kanskje er du redd for å la tårene renne, sjølv om det er det du kanskje eigentleg treng? For å kunne støtte deg, må du tørre å la andre kome innpå deg, tørre å våge å ver sårbar, er du ikkje det, så er det ingen som kan forstå korleis du har det. Veldig få greie å sjå bak fasaden til folk.

Men tørr du sleppe maska? Er du klar for det? Er du klar for at verda skal få sjå den verkelege deg? Det sorte hullet du skjuler bak smilet ditt? Våger du å erkjenne, vera sann og ekte? Eller er det enklare å gøyme seg bak dette smilet?

Då eg var på Modum på spiseforstyrrelse avd fekk eg alltid høyre: Du smile alltid du, uansett om du kjem og har vondt og treng ein ibux så smile du, du må slutte med det. Men når man er vant til ein ting, vant til å beskytte seg sjølve, så er det det man gjer, og ergo andre kan tru det går greit. Fordi du smile og legg ut eit bilete av deg sjølve på fb at du smile, så vil andre lett kommentere: Så godt du ser ut, så fin du er - men våger folk å spørje korleis du har det? Tørr me spørje venene våre korleis dei har me? Og tåler me det ærlege svaret som ligg der, bak smilet du kanskje ser?



 

Nei til janteloven og berre ´flink pike´.. Her er min anti jantelov.

Janteloven seier følgjande:

 

  1. Du skal ikke tro at du er noe.
  2. Du skal ikke tro du er like meget som oss.
  3. Du skal ikke tro du er klokere enn oss.
  4. Du skal ikke innbille deg du er bedre enn oss.
  5. Du skal ikke tro du vet mer enn oss.
  6. Du skal ikke tro du er mer enn oss.
  7. Du skal ikke tro at du duger til noe.
  8. Du skal ikke le av oss.
  9. Du skal ikke tro at noen bryr seg om deg.
  10. Du skal ikke tro du kan lære oss noe.

Eg vil omformulera det til følgjande:

1. Du er verdifull og viktig

2. Du er like god som alle andre, og har din rett til å ta plass

3. Din visdom er viktig så våg å ta plass

4. Du er god nok for den du er!

5. Det er sundt å ytre si meining

6. Du har ein viktig plass, ta vare på den

7. Dine talenter er gitt deg for at du skal bruke de

8. Du skal ikkje le av - men le med.

9. Me treng andre menneske, og ta til deg de som seie de er glade i deg

10. Dine erfaringer er viktige, våg å del de!

 

Dette er då min anti jantelov, det er lov å ta plass, du er verdifull for den du er. Man treng ikkje sjå ut som ein modell for å kunne ytre noko, eller ver ein kjendis for den saks skuld. Men din stemme er verdifull, dine tankar er verdifulle - ikkje gje opp å ytre din stemme, ta den plassen du fortener. Ikkje la andre kue deg ned, men ver deg, ver ekte, ver heil, ver sann. Bli elska for den du er. 



 

Kan anoreksi samanliknast med ein alkoholiker?

Å drikke alkohol gjer ein rus, å ikkje spise gjer også ein slags rus. For ein som slit med alkohol vil alkoholen alltid ver ein fristing og problem sjølv om personen ikkje drikk lenger, Det same gjeld ein med anoreksi, eller spiseforstyrrelse generelt. Det er ikkje vekta som avgjer kor sjuk du er, men kor stort fokus det får i kvardagen. Og vil ein anorektiker alltid ver ein anorektiker? Vener seier du som har anoreksi til meg sjølv om eg no er normalvektig. De har forstått noko samfunnet ikkje har forstått generelt. Det sit nemlig i hodet, mellom øyra. Eg kan surre med maten og ver normalvektig nå. Eg kan ikkje droppe eit eineste måltid fordi då er den vonde sirkelen tilbake att. Men det er kjempevanskeleg å halde seg på det rette sporet, godta ein ny kropp. Det er vanskeleg for ein alkoholiker å halde seg tørrlagt når det vert servert alkohol. Sånn har eg det med mat. Blir det servert mat så vert tankane og fokuset mitt over på maten, og maten blir skumle kcalorier som skaper krympedyr i klesskapet, 

Men kan man bli ein tørrlagt anorektiker? Sånn heilt og fullt? Slik som mange av alkoholikere som har vore innom evangeliesenteret blir satt i frihet. Er det så enkelt at berre vipps der er man fri?

Eg trur prosessen er vel så viktig som målet, det du lærer undervegs, om deg sjølve og kven du er. Og aller viktigst, kven er du uten sjukdommen? Kanskje noko å reflektere over? Kven vil du ver, korleis ynskjer du andre skal oppfatte deg? Før var mitt mål at eg skulle vera tynn, vellukka og perfekt, det skulle ikkje sjå ut som om noko var galt. Men blei eg meir lukkeleg av det? Nei, eg trur sanninga og ekthet set ein fri, det er ein del av prosessen, og erkjenne at denne prosessen vil ta tid. Det er lov å la den få ta tid, det er viktig å la den få ta tid. For når du let prosessen ta den tida den treng, så vil du verta sterkere - og du vil stadig lære nye ting. Så kjære deg, ikkje ver redd for prosessen, det er mi oppfordring i kveld. 



 

 

Mobbing kan gjere ein psykisk syk.

På mange måtar kunne eg tenkt meg å vore uten mange av tingene eg har opplevd, eg skulle ynskje eg hadde sluppe unna mobbing, strenge lærerforeldre (som eg i dag har veldig god relasjon til) men diverre så døde far min for 6 år sidan, overgrep skulle eg gjerne vore foruten og alle de psykiske symptomene dette har skapt.

Som barn var eg ganske engstelig, og kanskje eit lett mobbeoffer - men det rettferdigjer ikkje mobberne for det om. I dag har heile gjengen erkjent at det skjedde, og eg prøver å ta det til meg, men det er sår. Det er utruleg kva mobbing kan gjer med ein som person, kor mykje skade det kan gjer.

Eg skulle ynskje eg kunne reise rundt og forebygge mobbing, fordi det gjer noko med sjølvtilliten. Mobbing er så alvorleg at menneske har prøvd å teke sitt eige liv, man får diagnoser og må gjerne ver under psykiatrien i mange mange år for å gjenoppretta det tankemønsteret som er blitt øydelagt. 

Så du som snakke negativt om nokon, eller rakker ned, eller stengjer folk ute - tenk over kva du gjer, tenk på at det finnes konsekvenser for dette, du kan øydeleggje eit menneskes liv....

Ja man snakkar om å forebygge mobbing, men i dag vil eg tru det er verre, fordi det er mykje nettmobbing, folk kan sende sms til den som vert mobba osv. Det kan øydelegge sjølvtilliten til den som vert ramma. 

Har du vore ramma av mobbing? Det er ingen skam å snakke om det, be om hjelp for det - ikkje gå å ber det åleine, fordi kroppen hugser, kroppen vil alltid hugse tortur den går igjennom. Og man kan bli psyk av mobbing. Men kjære deg - det er IKKJE din feil! Hugs det, du er verdifull og har rett på din plass i denne verda, på lik linje som alle andre.



 

Utmattelse, korleis kome seg på beina igjen?



 

Ja, eg er ganske utmatta, det har vore ekstremt mange påkjenninger det siste året, sidan eg budde i Oslo. EKSTREMT mange, og eg merke eg tåler mindre nå. Beklage eg er sliten for tida. Teamet mitt skal jobbe med å få meg på rett spor igjen. Har eit fantastisk team rundt meg. Lederen i teamet ga meg ein klem i dag, fine K <3 Merke at teamet mitt kjenne meg, de støtte meg, og de er der både i gode og dårlige perioder. Aldri fått så god hjelp før som eg no får i Kvinesdal. Ikkje angra på at eg flytta. 

No byrjer eg jo og å bli litt kjent med folk. Eg berre håpar formen stig snart, slik eg har meir overskudd til å vera her og no, og ikkje fell inn i kjipe ting.

Men eg skal klare denne stormen, eg gjer meg ikkje, eg er sta som eit esel!

Oppskrift på å kome seg utav utmattelse: Søvn, omsorg frå gode menneske rundt, eit stabilt team som skjøne ein, og har trua på ein.

Så med denne oppskrifta håper eg å kome ovenpå snart. Step by step. One day at a time. Det er av personlege årsaker ikkje alt eg vel å dele her på bloggen, litt privat må man og få lov til å ver. Eg ynskjer å snakke generelt om psykisk helse, ikkje snakke om meg som person. Eg kan godt dele med deg korleis eg har det og slikt, men det er mykje eg ikkje deler og. Sånn vil det jo alltid vera, og skal man alltid dele alt? Er det ikkje nok å dele stykkevis og delt? Også kan de som er rundt vite det som trengs å vites. 

 

 

Spiseforstyrrelsens ´drakamp´.

Eg prøvar verkeleg hardt å spise fleire måltider, å ikkje bry meg om kroppen, men det er vanskeleg, eg skal ver ærleg på det. Mange trur at berre man går opp i vekt så er spiseforstyrrelsen borte, men det stemmer ikkje. Styggen på ryggen som eg har snakka om før sit der likeeins han, og vil ikkje stikke av. Kan nokon dra han vekk?

Det er som ein pendel, det er enten veldig bra, eller veldig dårleg, ingenting midt i mellom. No prøvar eg å akseptere ein kropp eg ikkje kjenne meg att i, den føles ikkje som ´min´. Og eg kjenne eg vert sliten av styggen på ryggen, av å akseptere eit vekttal som er høgare enn eg eigentleg ynskjer det skal vera. Kvifor skal det ver så vanskeleg å bli glad i kroppen sin? Godta seg sjølve nett slik ein er?

For til sjuande og sist så er det jo det det handlar om, å godta seg sjølve, ver raus med seg sjølve - faktisk å bli ven med seg sjølve. Og ikkje ver uvenn med seg sjølve. Eg er klar over at dette vil ta tid, og innimellom vil frustrasjonen kome. Eg er litt sånn som retter alt inn mot meg. Ting er aldri andres feil, men alltid min feil, det er eg som er vanskeleg og komplisert.

Heldigvis har eg ein psykolog som kjempe min sak, som får meg til å snakke, klare å hale ordene utav meg. Eg må igrunnen lære meg å våge å bli litt sinna, ikkje berre rette alt inn mot meg sjølve - men plassere ting der de høyrer heime. Som med spiseforstyrrelsen og styggen på ryggen, han bør plasserast i eit skap, der han blir innelåst og ikkje vert sluppen ut att. Det er nett det eg drøymer om skal skje, han skal verte fengsla for all tortur han har utsatt meg for. Eg berre vente på rettsaken.....



 

Utslitt av denne sesongen, håpe på vår i livet.

Været skifter, årstidene skifter, livet ditt skifte, ting skjer og me veit ikkje kva som skjer. Heldigvis veit me ikkje kva som skjer, hadde eg visst hadde eg aldri overlevd. Men eg veit ikkje, og eg held ut igjen og igjen, krise etter krise - med eit lite håp om at eg skal bli litt meir sterkare, litt betre utrusta til å tåle motstand.

Men skal eg ver heilt ærleg? Så er eg ganske sliten, og håpar det er ei stund til neste storm nå. No treng eg kvile og ro i livet, de gode og trygge menneskene kring meg. Eg treng at våren kjem i livet mitt, med eit nytt pust, ein ny start. 

Alt blir betre, alt skal gå over seies det, så eg klamrar meg til håpet, eit lite håp om at neste sesong blir betre, og inneheld meir framtidshåp og glede. 



 

Å gjera det slutt med sin beste venn

Ja, det er kanskje på tide nå, etter alle desse åra med tortur, med plaging og mobbing, samstundes som det har vore eit godt vennskap som har redda meg i nødens stund. Men no er det på tide å byrje å ta farvel. Farvel er eit sterkt ord, for denne venen vil nok prøve å kome tilbake att, og eg merke han er der snikande no og, vil ikkje heilt gje slepp - og lokke meg inn igjen, og eg veit eg vil bli lokka inn igjen, men eg har meir redskap å stå imot med. Min beste ven og fiende siden eg var 15-16 år har vore ansoreksien. Nå er det på tide å starte ein prosess der me tek farvel med kvarandre. Eg vel å bruke ordet ´prosess´ fordi dette vil ta tid, og det tek tid å endre eit tankesett man har beskytta seg med i mange år. Ein ting er å klare milepæla å bli normalvektig - ein anna er å endre tankegangen, og greie å akseptere heile seg. 



 

Kjære anoreksi.

Du har skada meg, du har sulta meg og nesten drept meg, du har fått meg til å sjå ned på min eigen kropp. Du har sendt meg styggen på ryggen utallige gonger. Fått meg til å telje kcalorier, nesten øydelagt kroppen min. Fått meg dehydrert og innlagt på sykehus og psykehus. Du har hjulpe meg med å overleve, men samstundes så har du nesten drept meg. No er det på tide me går kvar vår veg. Eg veit det ikkje blir lett, fordi du gier meg også noko. Du gjer meg kontroll og ein gledes eufori som ingen andre kan gje meg. Men nå skal eg prøve å godta kroppen slik den er. For kjære anoreksi, min kropp vil ikkje ver slik du ynskjer den skal ver, den vil ver på eit anna vekt tal, og det er på tide å gløyme det vekttalet du ynskjer. Eg veit du vil prøve å kome på besøk, og eg veit eg kan få dårlige perioder igjen - men eg er meir bevisst. Eg merkar når du bankar på døra, eg kjenner att stemmen din, og skuggene du sender meg. Skuggene som vil angripe meg om eg spiser. Men eg skal jobbe mot deg nå. Eg vil ikkje ha styggen på ryggen der lenger, EG VIL UT I LIVET <3

 

Godta sommerkroppen sånn den er uten anoreksi.



 

Ja, eg jobbe med å godta kroppen min, godta denne sommerkroppen, slik min kropp vil ver, ikkje 14kg tynnere som den var før. Men det er ikkje enkelt, styggen på ryggen sit og kommenterar stadig på ryggen, han vil ikkje heilt gje fred han typen der ass. Korleis bli heilt kvitt han?

Eg har brukt utallige år på sulting og overtrening, og veit kroppen ikkje makte meir nå. Så sjølv om anoreksien lurar som eit spøkelse back from the past. så jobbe eg knallhardt for å ikkje høyre på den.

Kvifor skal alltid reklamen om sommerkroppen trigge? Folk skriv om trening, slankeprodukter osv. Når skal me byrje å godta kroppen slik den er? Reklamene i ukeblad og på tv gjer det jo ikkje akuratt enklare. Eg jobbe endå med å godta kroppen min, og merke eg må jobbe ekstra hardt nå som det er så fokus på sommerkroppen.

Men jenter, skal me byrje ein kampanje anti sommerkropp? Der det handle om å godta kroppen slik den der?

Fordi du er verdifull og elska akuratt sånn du er. 

Sommerkampanje anti sommerkropp går ut på:

* Godta kroppen din slik den er

* Tørr å gå med shorts el t skjorte sjølv om du har arr el andre ting du ville skjult

* Godta deg sjølve slik du er, ikkje ver redd for å ikkje bli godtatt. 

* Ikkje la reklamen lure deg, de har gjerne fotoredigerte bilete

* spis måtelig, ikkje stress, men nyt varmen og sommaren. 

------

Er de med meg på dette i år?? Kanskje dette også kan få styggen på ryggen til å tie stille litt om me står imot? Who´s in?

Klare du å sjå heile personen? Uansett kva vedkommende slit med?



 

Ja, det er eit spm eg stadig kjem tilbake til. Greie du å sjå heile meg, også bak sjukdom? Tåler du heile meg? Tørr du bli kjent med heile meg? Og våger du å la meg bidra, sjølv om eg er litt inn og ut av psyk? Ser du meir enn berre sjukdommen min? Og tørr du besøke meg på psyk, uten å bli redd?

Eg går med ein konstant frykt, tenk om vennane mine ikkje like meg, tåler meg, vil ver med meg fordi eg er innlagt på psyk, fordi eg tabbe meg ut i perioder og går på smeller, ein konstant frykt som vrenge seg på innsida. Særskild i møte med nye mennesker, tåler dei heile meg? Eller skal eg late som, og ta på meg ei maske igjen?

Men det er så slitsomt å vera to personer..... det orkar eg ikkje i lengda. Men det er likevel skummelt å ver ærleg, skummelt å la nye bli kjent med meg, og frykt for å bli snakka om og ikkje likt. Tenk om de baksnakke meg? Sprer usanne rykter? Man veit jo aldri med folk.

Trur orsaka til at eg er redd for dette er fordi eg blei mobba i 17 år. Det har gjort noko med sjølvbiletet mitt, det har gjort meg til ei usikker ung dame, som med iherdig jobbing arbeide for å få sjølvtilliten på plass igjen. Det tek tid, og er ikkje gjort over natta, men eg skal jammen klare denne kneika og!

Les mer i arkivet » Juli 2017 » Juni 2017 » Mai 2017
hits