Dagen for psykisk helsevern er her i dag, 10 okt!

Det er ingen hemmelighet at eg brenner for å støtte psykisk helse, ei heller at eg slit med mine ting. Men i dag så er det dagen for psykisk helse, og eg vil rette litt ekstra fokus på det. 

Det er ikkje lett å ver den som treng hjelp, eller finne den rette hjelpa, difor er det så viktig å vite om de ulike instansene og plassene som finnes. Eg vil nevne nokre her, og kor du kan be om akutt hjelp når det trengs. 

Modum Bad.

Modum ligg i Vikersund, i Buskerud fylke. Det er ein plass som har ulike avdaleinger. Både for spiseforstyrrelse, depresjon, livskriser, traume behandling. Det er gjerne litt ventetid på disse plassene, men de får mykje skryt for behandlinga deira. 

Rasp

Ullevåll sin avd med hjelp for spiseforstyrrelse. De har spiseforstyrrelse som fokus, er veldig flinke. De har både døgnenhet for fleire mnd, men her er det gjerne ein del ventetid, også har de en intensiv avd som har kortere ventetid. 

BET

Basal eksponerings terapi. Ligger i Lier. Jobber med å tåle kjenslene, og finne ut kva man flykter frå. Tar gjerne pasienter der det er vanskeleg å finne riktig hjelp, eller kommunen ikkje kan tilby nok hjelp. Også pasienter som har lange og mange innleggelser bak seg. De tar inn alle diagnoser. 

Kor henvend du deg om det er akutt?

Er det på dagtid henvender man seg til fastlege, på kveld og helg blir det legevakta. Legevakt har tlf nr 116117. Står det om liv? Ring 113. Legevakta er den som vurderer om det trengs innleggelse. 

Kva type hjelp kan kommunene gi?

De har psykisk helsearbeider, har du psykisk helsearbeider er det vedkommende som samler alle hjelpere til møter, der man diskuterer hjelpa man har og får. 

 

Dette er de instanser som finnes fjernt og lokalt.  Det finnes nok fleire, men det er dette eg kjenner til og har personlig erfaring med. Og kan også anbefale å ta kontakt med når det topper seg. 

Håper de som sliter tørr å be om hjelp, å be om hjelp er eit steg i riktig retning, og det er eit steg å kunne få det betre. Ingen skal måtte gå å lide åleine, eller ha det vondt åleine. 

Treng du nokon å snakke med? Ikkje nøl med å ta kontakt med meg, eg vil gjerne lytte til deg. 

 

Basal eksponeringsterapi, kva er det?

 

"Det er eit bord mellom oss, du sit der og ser på meg, spør kva eg kjenner nå. Eg kikker ned i gulved, med hendene folda i fanget, svarar eg kjenner angst. Du lurar på kva slags angst det er, og kor eg kjenner det, spørsmåla går videre, du spør meg kva er det verste som kan skje ved å kjenne på det, eg stopper opp litt og svarer nokre svar, også kjem det til eit punkt: Eg vettsje... Fordi eg har aldri turt å kjenne på det slik før"

Du lurar kanskje på dette ordet, smaker på det, kjenner etter, kva er det? Basal eksponeringsterapi? Eg jpbber framleis med å finne ut ´kva er det´ Men eg byrjer å finne linken, sånn smått og sikkert eit steg i retning eit liv det er verdt å leve. 

Basal eksponeringsterapi, heretter forkorta som BET, er å våge å stå i kjenslene, bli eksponert for det som er vondt, og ikkje flykte med avledning eller unnvikelse - men berre vera i det. Kjenslene og minnene er ikkje farlege, dei kan ikkje ta deg, men du kan registrere de også gå videre. 

Likevel er det ein jobb med å skape eit nytt mønster. No er eg sjefen i mitt eige liv, og det er min veg eg skal gå. Ikkje for alle andre - men for meg. Eg skal få eit liv som er verdt å leve. 

Korleis er ein dag på BET lurar du kanskje på?Aller fyrst er det morgonmøte der man får info for dagen, deretter kjem fokus samtale. Eg arbeider endå med å finne fokus. Her skal man finne fokus for dagen, kva man spesielt vil jobbe med denne dagen, og kva man vil registrere er der, uten å nødvendigvis endre på det. Etter fokussamtalen er det gåtur, frisk luft er alltid lurt i løpet av ein dag. Resten av dagen går til terapi samtalar. Man har terapi samtaler kvar dag. Etter dette er det ettermiddagsmøte der man får info for kvelden, så avsluttes dagen med fokus samtale, korleis har man klart å jobbe med fokus samtalen i dag?

For meg som har flukta mykje frå de vonde kjenslene og minnene er dette utruleg nyttig å jobbe med - å ikkje flykte - men å tåle registrere, vera i det. 

Det kjem når ein minst vente det

"Kjærleiken håper alt, trur alt, tåler alt" står det så fint skrive. Og eg vil våge å tilføye den kjem når ein minst ventar det. 

Tenkjer, føler - er, i prosessen, så dukker du opp, før eg anar det, før eg forstår det, og eg tenkjer - er det verkjeleg sant? Vil du gå med meg gjennom denne behandlings prosessen på psykiatrisk, tåler du verkeleg meg for den eg er? Og det er nesten for godt til å ver sant, kjenne på at nokon er kjær i ein, just for den ein er, midt i det ein står i. 

 

Kjærleiken tåler alt, me står ovenfor vår store prøvelse, men du er der du, med dine kjærlege augo, glimtet, humoren og oppmuntringa, du er der med meg, og me går side om side, du og eg. 

Ja, det er endå nytt, det er skummelt, det er uvant, det er mykje å passe seg til - men det er verkeleg, det er sant, eg er ikkje lenger singel, eg har møtt deg, du kom inn i livet mitt. Ein liten sangtekst som har surra i hodet mitt de siste dagene:

"You came into my life,

when I could not see the light

You turned my head upside down,

you support me, and your love is so real"

 

Kanskje eg etter kvart må skrive ein kjærleikslåt?

"Kjærleiken tåler alt, utholder alt, overvinn alt"

Dette er eit nytt kapittel i mitt liv, ein spanande reise, eg er ikkje lenger berre meg, men me er to, og eg glede meg til å bli meir og meir kjent med deg!

Å gå på NAV og ver uføre er jobb som alle andre jobber

Sitter her i sofaen, henter meg inn etter dagens terapi time, samlar tankane, samlar kreftene. Dagene mine går til terapi og legetimer, tett oppfølging, å jobbe med meg sjølve er min jobb no. Kvifor kan eg ikkje jobbe tenkje du kanskje? Du som er så ressursterk, som har ein flott CV med både studiepoeng og jobb erfaring, kvifor jobber du ikkje nå?

Sanninga er den store smellen eg gjekk på i 2013. Eg blei utbrent, og den lille ting kan slå meg ut. Samstundes er det så viktig å fylle dagene med noko positivt, ha eit positivt innhald, slik at alt ikkje berre handle om meg, om terapi, om problemer. Didor vel eg å bruke krrefter på å besøke vener, ha selskap. Men du ser ikkje alle timene mine på sofaen med katten på fanget for å klare å gå ut. 

PTSD tærer på kroppen, kroppen hugse, flashbacks, mareritt, kroppen hugse. Ja, kanskje eg er ressursterk, men no er det ei tid der eg må jobbe med meg sjølve for å bli sterkare for å samle krefter. Men for å samle krefter så treng kroppen også positivt påfyll. Som vennebesøk, ridning, karaoke kvelder med venner. Eg er superheldig og har eit godt nettverk med gode venner som forstår. De forstår om eg må avlyse, om eg ikkje orker, fordi eg er uttappa. Å ver høysensitiv i tillegg er heller ingen spøk, alle inntrykk blir så sterke, dobbelt opp. 

Eg kan gjer litt, men ikkje mykje. Sangoppdragene eg har gir meg masse glede. Eg følar når eg syng er eg heil, då er eg både sterk og svak på same tid. Eg kan dele litt av livet mitt, eg kan tørre å dele erfaringer med folk - fordi eg trur det må snakkes om. Det er mange som slit, og psykisk helse må få større rom og plass til åpenhet. Det er ingen skam å slite psykisk. 

Eg kan ikkje for alle traumene eg har blitt utsatt for fram tiol 2013, det var aldri min feil. Men tenk deg kor mange år det har teke for kroppen å bli øtdelagt, kor mange år vil det ikkje då ta å bygge opp kroppen igjen?

Men eg kan på tross av dette  ver ein ressurs i samfunnet, våg å gje plass til meg. Eg har mange gode råd og erfaringer å bidra med. Eg må berre få ta det i mitt tempo. Eg må få kvile ut når eg treng å kvile ut. Men eg kan bidra med det eg kan bidra med. 

Alle treng me positivt innhald i livet, også ein som er uføre, som er under Nav. Eg har de same rettighetane til livet som du har, sjølv om eg slit med mine ting. 

No er endelig spiseforstyrrelsen i kontroll, sjølv om eg framleis kan ha dårlege spiseperioder, så er den i meir kontroll enn på mange år - fordi eg har fått hjellp med den biten. Men no er det grunnkjerna som skal tas tak i, alt det som ligg bak - årsaken. Eg er heldig og har fått plass på BET i Lier, der skal de jobbe med basal eksponerings terapi. Eg skal lære.å kjenne på kjenslene mine, de er ikkje farlige. Minnene kan ikkje ´ta meg´. Eg skal ta livet mitt tilbake. Kanskje eg ein dag kan jobbe litt? Det er viktig å ha mål å kjempe for, mot til kvar dag, og styrke til å stå i kampen. 

Utmattelse?

En av tingene eg skal bli utreda for no er utmattelse, du trur det kanskje ikkje, der du ser bileta der eg smiler og ler og har det koselig og sosialt?? Men kva det koster, alle smila all latteren? Dagen derpå? Det sanne augenblink får du ikkje sjå. Då er eg åleine, og henter meg inn til neste dag, fortvila og lei over at tåler eg ikkje meir? Eg skal jo ver sterk? Men nei, eg må ofte bruke fleire timer på sofaen for å mestre vanlege sosiale ting, og det er fryktelig slitsomt. Så sjølv om eg er positivt innstlt for det er eg framleis, så henger ikkje ´kroppen´ med, den berre ´vil´ ikkje og slår seg av rett og slett. Du trudde kanskje ikkje det fantes ein avkrapp på kroppen? Joda, eg har funne den - Men eg kan ikkje bestemme sjølve når eg kan slå av kroppen. 

Poenget mitt er, eg er framleis i endringens prosess og tanke prosess, og er framleis optimist, men kroppen blir ofte utslitt og eg må berre sove og sove, og ingenting ser ut til å funke. Så eit lite ærlig innblikk i min kvardag, som du ikkje ser elles, fordi det du ser er smilet mitt, alle de kjekke tingene eg er så heldig å få lov til å ver med på - og det set eg enormt pris på! Men det vil nok ta tid å få kroppen til å samarbeide. Eg blei jo utbrent i 2013 og det sit framleis godt i.

Tålmodighet eig eg ikkje, så eg slit med å akseptere mine eigne begrensinger desse dagene - for eg vil jo så gjerne! Har lyst til masse eg, det er ikkje det det står på, men kroppen seier rett og slett stopp. Tårene kan kome av fortvilelse fordi kroppen ikkje speler på mitt lag, og tvinge ein kropp? Det funker ikkje. 

Men eg er inne i ein prosess, der eg jobber med alle desse tingene, men guri malla det tek tid ass! So please bare with me ;-)

Å venda det negative om til positivt.

Sit ved bordet i stua, tv´en på i bakgrunnen, reflektarer, tenkjer - er, registrerar. Kva kjenner eg no? Jo, litt uro og angst i kroppen. Katten sit på bordet og beroliger meg, og kvelden skal bli ein koselig kveld. Eg tek livet mitt tilbake. 

Eg jobber med dette no, å ta tilbake mitt eige liv, det er eg som er sjefen i eige liv, og fortida kan ikkje lenger skade meg. Men handlingsmønster og tankemønsteret mitt kan det. Å leve med PTSD er ikkje enkelt. Å vakne natt etter natt med mareritt, ha angst for enkelte situasjoner  - fordi kroppen hugser. Kroppen hugser all mobbing og stygge ord, sjølv om eg ikkje hugser alle minnene. Mykje er diverre fortrengt, Men no er eg i ein prosess der eg har byrja å setje ord på det som faktisk skjedde, og få hjelp til å tåle følelsene rundt det. 

Veit du, kjensler er ikkje farlige, de kan ikkje ta deg, og du kan ta kontroll over de! Det går ann å lære å ta kontroll over de, og ikkje reagere på de. Det går ann i stor grad å bestemme seg for dette, men teknikken må lærast, ein må lære seg nye tankebaner, nye handlings mønster. Men det tek tid, og er ikkje gjort på ei handvending. 

Eg bestemte meg i år for å ta tilbake gleda i ting, ta tilbake bursdagen min som eg no har frykta i så mange år, eg har flykta frå min eigen bursdag, eg har latt mobberne bestemme over meg endåtil eg er voksen. Det skal dei ikkje få lov til lenger. Mange av dei som mobba meg har sagt unnskuld i dag, og eg har tilgitt. Men eg må også bestemme meg for å gå videre. Difor bestemte eg meg i år for å feire bursdagen min, både på dagen og i helga etterpå. Så det har eg gjort. 

Kjenne klumpen i magen, og stresset i kroppen, men det skal ikkje få ta meg. Eg skal la det vera der, og minne meg på at dette er ikkje farleg, eg er voksen no, og det er ei heilt anna situasjon. Det skal bli ei koselig feiring. 

Eg blei mobba mellom anna fordi eg hadde tjukke brilleglass

Ja her er sanninga om kvifor eg ikkje følar meg 'vel' med briller. Eg blei rett og slett mobba for det då eg var liten, og fekk høyre eg hadde spesielle augo osv. Det er IKKJE greit å mobbe barn fordi de har briller, eller evt ser annleis ut - og skulen greip diverre ikkje tak i det.

 

Då eg var lita var eg stille, beskjeden, sat bakerst i klasserommet og tegna hester, hadde knapt venner, fekk ikkje venner før eg kom i tenårene og kom i hestemiljøet. Hest redda mykje for meg - der fekk eg lov til å ver den eg var. Ingen såg rart på meg fordi eg hadde briller eller måtte gå med korsett pga skeiv rygg som

eg no har operert to gonger. 

 

Så for meg å gå til optiker i dag sat langt inne, men heldigvis har eg ei god venninne som jobbe på optikeren og det gjorde til at eg turte å gå.

Pga mitt spesielle syn får eg dekka briller og linser av Nav. Men lett å leve med det - nei det er det ikkje. 

No i helga turte eg å gå eit par timer med briller foran venner men eg følte meg langt frå komfortabel med det. Så min mobbehistorie med briller og korsett sit djupt i meg.

 

Kva er galt med å ver annleis?? Det bør jo vera nettopp rom for det, at me som mennesk kan tåle mangfoldet, tåle kvarande og ver god mot kvarandre.

 

Ja min mobbehistorie har satt sine djupe spor men veit du, eg skal reise meg og klare meg - steg for steg. Så i dag er eit av stegene unnagjort - eg gjekk til synskontroll👍

 

Folkens det er lov å ver annleis, ingen er A4 - gje rom, ikkje steng dør. 

Kvifor stemme eg KRF?

Er graset faktisk grønere på andre sida? Og kvifor stemmer eg KRF?

Eg vil nemne nokre ting her, alt kan ikkje nemnast men eg vil gå innpå hovudsakene som eg brenn for. 

KRF er for:

- ei sentrumsregjering, dette vil sei ei regjering med KRF, høgre og SP. Dette er også eg for

- meir fokus på psykisk helse, og døgnposter skal ikkje bli nedlagt, men psykiatrien skal verte styrka.

- de kristne grunnverdiene, nestekjærleiken og omsorgen for medmennesket

- K-en i krdom faget

- De støtter eldreomsorgen at den skal verte styrka

- De støtte betre landbruk, noko eg er for som vegetarianer. 

Eg kunne nemt mykje meir men her er ei liste over sakene KRF brenn for:

GODT VALG!

KrFs politiske program 2017-2021

Her finner du KrFs program for 2017-2021, vedtatt på KrFs landsmøte i Trondheim 27.-30. april 2017

 

Last ned bokmålsversjonen av programmet her Du kan også lese hele programmet under.

Last ned nynorskversjonen av programmet her.

Stortingsprogrammet for 2013-2017 finner du her  i PDF-format her.

 

Stortingsprogrammet 2017-2021

Inndeling

Verdigrunnlag og ideologi 

Likeverdssamfunnet 

 

Sterkere fellesskap

 

Velferdssamfunnet 

 

Fremtidsrettet forvalterskap 

 

Det felles beste i verden 

Utvikling og menneskerettigheter for alle

Verdibasert utenrikspolitikk

Norske interesser og regionalt samarbeid. 

glede og ikkje prestasjon!

Det er så altfor lett å henge seg opp i dette med prestasjon og vera vellukka, den beste og den flinkaste - men hey kor vert gleda av hen? Har den gøymt seg under teppet og blitt skremt? Kven skremte den bort?

Vel det er på tide å flytte ut teppet, hive det ut og støvsuge vekk kritikeren, for kva rett har han til å ver der? Eg seier han fordi som kvinne så kjennes det slik at kritikaren kjem i han form. Men når er 'nok nok'?

No er det på tide at gleda får plass, smilet får plass, kritikaren forsvinn - eg flytter kritikaren ut, og gleda inn. 

Når eg no prestere ting skal det handle om glede - og ikkje om det er perfekt nok. Sjølvsagt vil ein ha eit bra resultat, men det vil kome endå meir naturleg fram når gleda er der.

Då eg var liten og skulle lære å spele piano handla alt om perfeksjonisme, eg hadde ein perfeksjonist av piano lærer som stal gleda frå meg. Men endeleg kjenne eg gleda ved å spele piano igjen, eller generelt gleda ved å lære eit nytt instrument som fiolinen. Dersom eg skal tenke eg skal bli best med ei gong, set eg eit 'hinder' for kreativiteten. 

Eg trur gleda er eit viktig nøkkelord:-) Finn gleda i tingene, treng ikkje ver de store tingene, men gleda i de små tingene, de små øyeblikkene så vil gleda vokse seg større og sterkare. 

Når livet røyne på er det Guds nåde og kjærleik som gjeld

Ja det er verkjeleg nåde over nåde. eg er endeleg meir balansert enn på lenge, og Gud gir meg den styrken eg treng, og han gjer meg den faktisk kvar dag. Din nåde er ny kvar dag. Eg har byrja å kjenne glede i de små tingene igjen, den ekte latteren sitter meir utpå, gleda i å synge og spele er tilbake. Eg glede meg enormt til å bli flinkere til å spille fiolin! Ta tak i det som før gjorde meg glad, og la Guds nåde bære meg - fordi gjennom stormen har han gjort og gjer meg sterk. Eg finn tilbake til gleda i ting - step by step, og i det kan eg kvile i Guds nåde. Han bærer meg og elsker meg for den eg er - ikkje for det eg presterar. 

Jobbe med å bli betre å kjenne på gleda i ting, og ikkje berre presentasjons jaget og det å vera 'best' blir man lukkeleg av å vera best?

Nei eg lenar meg til Guds nåde, eg trur han bærer meg og eg skal finne tilbake til gleda i ting. Ikkje i eige strev, men når den kjem fram av seg sjølve. Prosessen er i gang!

Kva betyr noko for meg??

Nå er eg faktisk litt letta, det ser ut som eg har funne plass å ri, og det er noko eg har sakna si eg kom til Kvinesdal. Det er så utruleg viktig å gjer meiningsfulle ting i kvardagen! Så nå har eg ridning, fiolinen og katten:-) Det kjennes som ein lettelse å få meir positivt påfyll i kvardagen, eg har lengta etter det i eit år. MEN det tek alltid tid på ein ny plass, naturleg nok. Det kjennes som ting i Kvinesdal nå byrjer å legge seg til rette, det er godt å kunne kjenne på. Eg gler meg til å byrje å ri, ver med i stallen - til og med til å møkke!

 

Eg har alltid vore ein dyrevenn - dyr foran folk for meg. Då eg var liten tok eg heim de heimlause dyra, anar ikkje kor mange katter det blei som ikkje hadde heim, som eg har teke meg av. Eg har drive med hest si eg var 10, og eg har vore vegetarianer sidan 2011. Det kjennes så naturleg for meg å ta vare på dyr. Dyr blir så glad i ein og tek ein nettopp for den ein er! Som katten min feks ho blir kjempeglad når eg kjem heim❤️ 

Dyr er terapi ingen tvil om det!:-)

Å akseptere seg sjølve

Det kan ver ein utfordring det! Men tenk for ein befrielse - når ein kjem til det punktet at ein akseptere sin eigen situasjon??

Eg må feks akseptere at eg blir utbrent om eg arbeider 100%, difor må eg bli uføretrygda som det er søkt om nå. Men kvifor skal eg skamme meg over det?? Psykisk sykdom og fysisk sykdom er sykdom det også. Når man blir uføre kan man også bidra i samfunnet. Eg kan engasjere meg frivillig, og eg har lov å jobbe inntil 1G ekstra i året - så moglegheitene er der, ein må berre finne den 'rette' balansen. Det tykkjer eg er vanskeleg! Særskild om ting er morro så vil eg gjer meir av det - men eg veit av erfaring at smellen kjem, og eg vert dårlig av det.

korleis finne balansen? Ein måte er å lage ein dagsplan, med meiningsfullt innhald, for å ikkje ha noko å gjer er også roten til alt vondt... Så å skrive ein plan for dagen, skape struktur, finne noko meiningsfullt har eg byrja med no.

kva skape glede og meining for meg?

- Halde på med hest og ridning

- Reise rundt å synge

- hjelpe andre

- lære å spele fiolin

- menighetsarbeid. 

- katten min <3

Dette er ting eg nå jobbe mot, og å finne balansen i det. 

Det er så lett å føle seg verdiløs fordi man er uføretrygda men man er ikkje det, det går ann å finne eit liv som er meiningsfullt og skaper livskvalitet, ein må berre finne de riktige tingene og riktig mengde. Det jobbe eg med no. 

Så eg må akseptere min eigen situasjon og gjer det beste utav det. Og sjølv om eg blir uføre no betyr ikkje det at eg aldri kan jobbe. Eg jobbe mot å bli såpass frisk at eg ein dag kan jobbe meir, det er eit langsiktig mål. Så ikkje tru eg har gitt opp - det har eg ikkje ;-)

 

Iiiik det nærme seg valg, kven skal man tru på??

Ja du las riktig kven skal man tru på? Valgkampen dreie seg om retorikk... og ofte lovnader de ikkje greie å holde uansett så kven kan man stole på? Eg er forvirra!

stemme eg KrF er det ein stemme til høyre og de vil eg ikkje ha i regjering... eg trur det er på tide med skifte. Nå skal ikkje eg sei eg har satt meg inn i absolutt alt, men ein ting sakner eg og det er partier som kjemper for psykiatrien for voksne - det er det faktisk ingen som gjer. Så eg følar det er ingen parti som kjempe for det eg brenn for.... regjeringa som er nå har feks kutta ned på psykiatri tilbud og de skal ha alle under Nav ut i jobb. De tenke faktisk ikkje på oss som er syke som ikkje kan jobbe så mykje. Eg blir fort utbrent og dårlig og då funke det dårlig med en 100% jobb....

Eg sakne at desse to sakene blir tatt tak i, men eg har ikkje sett det bli nemt i det heile og det er rett og slett trist!:-(

måtte berre få det ut....

Kva er eigentleg frihet?

Eg vil fyrst dele denne videosnutten med dykk her:

https://youtu.be/Wm6yRqG2pvg

Her snakkar eg og delar litt mine tankar kring frihet. Mange trur at frihet vil sei å ver 100% frisk, fikse absolutt alt, få til alt perfekt, og ha eit perfekt liv.

Nei, det er der mange av oss bomme - meg inkludert. For kva er frihet eigentleg?

Jo frihet er når ein kan ver seg sjølv, slik ein er, på både vonde og gode dager, at det er lov å vere den man er skapt til å ver. Har du ein tung dag skal ikkje folk sjå rart på deg, men de skal støtte seg og bry seg. Har du ein god dag skal folk heie på deg og glede seg med deg. Delt glede er dobbelt glede, delt sorg er halvt sorg. Dette er noko me må verta flinkare til. No seier ikkje eg at du skal dela alle dine innerste tanker til credy og pledy, del de med de du har som fortrolige venner. Men cluet her er at du er ærleg med deg sjølve, ikkje spel eit dobbeltliv for deg sjølve. Men ver den du er. Våg å le, våg å grin, våg å vis sinne - det er natuirleg og normalt. 

Sjølvsagt er det jo enkelte settingar man tek seg saman, og skal ta seg saman, det er nødvendig. Og du har mange deler i deg, og de kjem til utspel alt utfrå kven du er med, Men eg trur det er viktig å ha ei ´grunnkjerne´ og grunnidentitet i kven du er. 

Det ville eg dela med dykk i dag. Våg å ta plass, stå for den du er, og omgås de menneskene som vil deg vel. 

Til slutt ein sang:

https://youtu.be/TCrGOYn1RRg

 

Spiseforstyrrelsen - ein flukt!

Spiseforstyrrelse uansett form er som oftest en flukt frå vonde kjensle, og orsaken til at man kanskje ofte flykter er fordi de kjenslene man har er så vonde å kjenne på. En med spiseforstyrrelse har ofte heller ikkje ord for de vonde kjenslene, det gjer berre vondt og man vil flykte. Da kan man bruke mat på ulike måter. Sjølv om eg no er normalvektig så kan eg i perioder ha tendens til spiseforstyrrelse kan gå fleire dager uten å spise for så å spise og andre ting, dette for å 'rense' bort de vonde kjenslene. Men når de vonde kjenslene ikkje er så ille, får magen betre så alt heng saman her. 

Nå jobbe eg med å finne ut kva som gjer så vondt, og kvifor det gjer vondt - ein nyttig jobb for å kome vidare. Ein anna viktig jobb er å tåle den vonde smerten, og bli venn med den. Vite at skumle tanker er ikkje farlege og man må ikkje agere på alt.

eg jobber, eg blir stadig betre men det tek tid og går opp og ned. Som eg skreiv i eit anna innlegg det er jobb å gå i terapi. Tenk - registrer - føl = snakk om det!

Terapi er 24/7 jobb!

"Registrer - Føl - Tenk - Handling"

å gå i terapi er 24/7 jobb. Vel har eg to terapeuter for tids og to timer i veka, men kva med resten av døgnet? Då skal man registere og stå i det man lærer og ikkje agere på alle følelsene og tankene man får. Å gå i terapi er som å gå i jobb.

1. Det krever førebuing til timen.

ja det er faktisk ikkje berre å dukke opp, og tru ting går av seg sjølve - ein må tenke på kva er viktig for meg i dag å ta opp, kva brenner 'mest'? Så som ein jobb som også krev førebuing så krev også terapi det same.

 

2. Sjølve timen. 

I timen kjem alle spm, alle funderingar og ein skal gjer e kome fram til eit svar, kjem man ikkje fram til eit svar - så kjem man iallefall fram til ei årsak eller eit spørsmål. Dette jobbes med i timen.

 

3. Tida mellom timene.

I tida mellom timene skal du halde ut det vonde og det vanskelege - stå i det, ikkje flykte. Det krever også jobb - og handling. Man lærer nye ting i terapi og det skal man ta med seg i kvardagen for så å bruke det i kvardagen. Tenke igjennom ting og lære nye strategier gjerne. Det kjem ann på kva ein slit med.

 

kva kan du gjer for å tåle det?

Her har eg ingen enkelt svar. Men liker du dyr vil eg anbefale å få eit dyr, det er både selskap og terapi. Liker du musikk vil eg anbefale deg å halde på med musikk. Prøv å finne de små gledene i livet, bruk det du lære og kjem fram til i terapien. Kjemp - stå på! Lett er det ikkje og terapi tek tid, det kan faktisk ta mange år - men det er ikkje umogleg. Vegen går ikkje rett fram, man kan gå to steg tilbake så eit fram men det går framover om det kanskje ikkje kjennes slik ut. Som menneske er man aldri på stedet kvil, det skjer stadig endringer. Så å ver i terapi vil eg sei er som jobb, og det er heller ingen skam å få hjelp - snarere eit viktig og riktig steg på vegen mot eit betre liv. 

Å slite med psykisk sykdom.

Det er ikkje lett å slite med psykisk sykdom, det er ofte krevende for de rundt en også, og for den som sliter psykisk. Ofte kan det bli så uutholdelig at innleggelse er eneste løsning.

MEN det finnes måter å mestre ting på, det handle om å lære å tåle kjenslene og ikkje stikke av frå de. Å eksponere seg og finne ut kvifor man reagerer slik man gjer. Kva trigga fram de vonde kjenslene? Kva signal gav kroppen i forvegen?

Registrer, observer men ikkje ager på kjenslene. Enklare sagt enn gjort, det er ein læringsprosess eg er midt i den sjølve. Men med riktig behandlings metode og hjelp går det Ann å få eit godt og levbart liv.

kjensler er ikkje farlege, kvifor flykter ein frå dei, kva er ein redd for?

"kjenslene er der

vinden bles i anletet

du vil flykte ryme

vekk frå vonde kjensle

 

men sanninga min venn?

de kjem på besøk igjen

våg å ver, våg å kjenn!"

Sett eit kryptisk "hjerte" på statusen din.....

Sorry for å skuffe dykk men det kjem eg ikkje til å gjer, då vil eg heller gje penger til forskning på kreft for å kunne finne ein kur som dreper dette monsteret sv ein sjukdom. Eg mista min eigen far i kreft så eg har sett kva denne stygge sjukdommen gjer med eit menneske. Eg har vore pårørende og vore på Haukeland og sett behandlings de gir. Desverre redda ikkje behandlings faren min og det går ikkje ein dag uten eg saknet han.

 

nei eit kryptisk hjerte er ikkje det som skal til. Man må heller få større fokus på denne sykdommen og på forskning. Gje heller penger til forskning om du har moglegheit til det. Eg går på Aap penger men vil likevel gje in liten sum. Det er meir forskning som må til enn eit kryptisk hjerte. Skriv heller at du ynskjer støtte til forskning for det trengs.

 

tenk om de kunne ha funne ein kur som redder liv??

 

Orkidébarn - høysensitiv

Eg kan trygt kalle meg høysensitiv... reagerer sterkere på lyd og lys enn andre, inntrykk og stemninger slår sterkere inn på meg og eg reagerer sterkare på ting som skjer. Så kva er høysensitivitet?

wikipedia: 

Høysensitive personer eller HSP, som står for highly sensitive person, er mennesker med et mer fintfølende nervesystem. Dette gjør dem mer mottakelige for inntrykk. Det skal mindre til for at mindre til før de begynner å produsere stresshormoner. Dette fører blant annet til at de kan bli lettere overstimulert og utmattet. Det å være høysensitiv er et medfødt personlighetstrekk, og ikke en sykdom eller en diagnose.

Høysensitive registrerer andres sinnstilstand og stemninger sterkere enn andre mennesker. De er gjerne mer kreative, samvittighetsfulle, og har en sterk intuisjon. Høysensitive kan være svært lyd-, lys- og luktømtålige, og kan ha en lavere smerteterskel enn andre.[trenger referanse] Personer som anses som høysensitive trenger gjerne mer søvn og ro enn gjennomsnittet. Ca. 15 til 20 % av befolkningen er høysensitiv i større eller mindre grad.[trenger referanse]Dette gjelder både barn og voksne, og er likt fordelt mellom kvinner og menn.

Den amerikanske psykologen og forfatter Elaine Aroner pioneren innen forskning av høysensitive personer eller highly sensitive person. Carl Jung beskrev trekket som «medfødt sensitivitet».

kjenne meg veldig godt igjen i dette og difor reagerer eg ofte og sterkere på ting enn andre. Men dette er noko eg

må lære meg å leve med... og det går ann å lære å takle det også, med litt hjelp og tid. Men for meg forklarer dette mykje!

Ting går ikkje så bra.... eit smil forklarer ikkje alt

Eit smil og eit bilete på fb fortel ikkje alt, og langt frå heile sanninga. Eg er stort sett flink til å ta meg saman, du ser meg ofte som ei smilende jente, men på innsida? Der er det kaos..... Turen gjekk ikkje som planlagt og eg blei innlagt på fredag. Nå er eg sliten. Detaljene i det som skjedde vil eg ikkje dele, noko privat må man få ver. Det er ikkje lett dette livet:-( og det svinge...... Men eg skal love deg at eg kjempe - eg er ein fighter, og det skal bli betre, det MÅ det bli. 

Eg føle meg mislykka som ikkje takle livet det er ikkje kjekt. Eg er stadig redd for å ikkje bli tålt og akseptert fordi eg sliter psykisk, redd for å miste de rundt meg.... difor smile eg stort sett når du er med meg... eg er redd for å vise den 'ekte' meg.... tåler du det????

Det er så mykje urettferdighet og vondskap i verda, det gjer meg så lei!:-(

 

Får lyst å skrive eit innlegg om rettferdighet og dette med mobbing. Skjer det noko folk ikkje likar, så hetsar dei hardt på internett, dei kjem med harde ord. Folk tørr å ver så ´tøffe´bak skjermen. Det er ikkje lov å ha upopulære meininger, du skal helst meine det alle andre meiner, eller det den store folkemengda meiner.

Ein ting er all fattigdom og nød i verda, Det er så mykje politisk spel. Nå kan ikkje eg alle detaljer, men litt har eg nå fått med meg, sultkatastrofen feks kvifor skjer slike ting?? Kvifor hjelper me ikkje? Er menneske i dag verkeleg så egoistiske? Me sender pengar men de kjem ikkje fram til de som faktisk treng de, fordi politikere overstyrer og øydelegg. 

Andre ting er krig og terror, terror går mest på å skreme folk, og ta liv, tenk at diktatorer kan hjernevaske folk så til de grader??? At de trur sjølvmordsbombing, køyre i lastebil og slikt er greit. 

Ein fjerde ting er politikk. Det er ingen hemmelighet at eg ikkje liker Trump, han har store ord, så eg er spent på om det blir noko av det han seier, men for meg verker det slik at han kun tenkjer på å gjer America great again. 

Fjerde ting er dette med Sophie Elise som eksempel, eg har faktisk lese bloggen hennar i mange år, og ho har mange meininger som ikkje er populære, og kva skjer med folk? De er stygge og rassistiske rett og slett, det er så tragisk! Fordi ho brukte ein mann med mørk hud i musikk videoen hennes så blir ho hetsa. Kor er nestekjærleiken folkens? Dette er jo faktisk mobbing, og mobbing er ikkje greit uansett kven personen er. 

Poenget mitt med dette innlegget, det er så mykje hat i verden, me må byrje å syne kjærleik og omsorg for kvarandre, ikkje stygge og fordømmende ord.... Eg ynskjer ikkje å få ein stygg debatt på grunn av dette innlegget, det er nettopp det eg er imot. Det må ver lov å kunne ytre sine meininger uten at det blir sagt stygge og sårende ting. 

Selger klær!

Gått igjennom klesskapet selger klær. De fleste er i Str 27 og Str xs, med nokre få unntak av Str S. Legg ved ein kommentar om du vil kjøpe :-) 50kr per klesplagg. 

Recovery spiseforstyrrelse, gi slipp på for små klede.

Eg har klede frå då eg var X antall kg tynnere enn no, to sifra tal, utan å sei for mykje om kva det talet var for noko, fordi det kan trigge andre med spiseforstyrrelse, og det vil eg ikkje.... 

Så i dag skal eg gjer ein ting eg har utsett lenge, nemleg kvitte meg med for små klede, kvitte meg med eit kapittel i livet mitt. Vel, sjølv om eg no er normalvektig så er eg ikkje 100% frisk,det sit framleis i tankemønsteret og periodevis kan eg ha usunne strategier og det kjem tilbake. Eg har innsett at dette vil ta tid. 

For å kome eit steg videre, må eg kvitte meg med klede som ikkje passer lenger, dette er ein del av recovery prosessen. For små klede trigger spiseforstyrrelsen, og då må ein bli kvitt de. Nå er eg så heldig at syster mi kjem og hjelper meg. Det ville vore tungt og triggende og gjort dette åleiene, men det må bli gjort.

Eg har fått beskjed av ernærings fysiolog at den vekta eg har nå skal eg holde, går eg ned må eg opp på denne vekta igjen, så fått klare signal om kor eg skal ligge hen. 

Hodet slit framleis med å akseptere denne ´nye´ kroppen, ja, den føles ny... og vite at for å bli frisk så må eg hoide meg her. Lett er det ikkje, men det vil ta tid å bli 100% frisk. 

Så i dag, fight 1: Kvitte seg med for små klede!

 

Krympedyr, nokre fæe dyr!

         Pengesedler p rad og rekke, tusen kroner, sedler, norsk valuta, kontanter, Edvard Munch, holografisk metallisk stripe.
Foto: © Kerstin Mertens / Samfoto

Har du nokon gong høyrt om krympedyr? Det er nokre rare vesen, alle som har sett dei, fortel stadig kor stygge de er. Dei har ein stygg munn også ser dei heilt utmagra ut, og dei er alltid sultne - konstant. 

Du lurar gjerne på kva krympedyr spiser? Jo, det skal eg fortelje deg.

- Har du nokon gong merka at kortet ditt har mindre penger, eller at lommeboka er blitt tynnere`; Jo, det er krympedyr som har kome og stelt hos deg midt på natta når du søv kjem de hoppande fram.

- Oppdaga at det mangler ein sokk? Jo, igjen krympedyr, dei elskar å tyggje på sokker, og då særskild ein. Krympedyr har ein tvangstanke ser du, og dette er at de berre kan spise ein sokk, elles blir det for mykje kcalorier for de. 

- Kjent at boksa er for stram eller for vid? Jo, krympedyr både spiser klede slik de vert mindre, og de kaster opp klede slik de verrt større, så det er alt etter kva form de har. Eg trur kanskje krympedyr lider av bulimi??

- Sett at strech laken blir mindre? Jada, her igjen har krympedyr vore på ferde, de elske strech laken og tek den fyrste sjangsen de kan få til å spise av desse. 

 

Som du sikkert skjøner, krympedyr er ingen hyggjelege vesen, så korleis kan man bli vener med de? Det lurar eg også på. Så har du eit svar på det, send meg gjerne ein melding eller kommenter her inne :-D

 

Midt i stormen kjem lyset!

Når man er så langt nede og held på å gje opp, kjem ofte Gud med sitt bønnesvar. Det gjorde han til meg forrige helg, eg kan endå ikkje sei kva det er, men de får vite det når ting er meir ´avklart´. Men det var virkeleg eit bønesvar for meg. 

Eg var så langt nede og hadde gitt opp livet, masse skjedde som eg ikkje skal gå innpå her, det blir for privat. Men så kjem ei venninne og fortel meg dette - midt når eg er på mitt laveste.

Og veit du, det er ofte desverre slik Gud fungere. Han kjem aldri forseint, men akuratt i tide, akuratt når me treng det. Har erfart det igjen og igjen... 

Stormene kjem, og de vil kome, slik er livet, Han har ikkje lova oss eit liv med dans på roser - men me kan velgje å danse i takt med rosa. Rosene har torner og de kan stikke, men rosene er vakre, og du er ein vakker skatt!

Hvis du føle deg langt nede, alt er mørkt og du ser ikkje håpet - det er håp, svaret vil kome til deg. Slik det står i sangen: "Det er svar undervegs, engler kommer med bud, om det drøyer en gang du skal se... for det lovet jo løftenes trofaste Gud kall på meg og du hjelpen skal få`"

Det betyr ikkje at livet mitt er ´perfekt´, men eg ser planen og konturen med livet mitt, og det gjer meg livsmot og kraft til å kjempe for ein betre kvardag. Det er så viktig å ha mål i livet, å ha noko å brenne for, noko man er engasjert i, noko som skapar glede. Det er alfa og omega. Har man ikkje noko slikt i livet, så blir det tungt. Det har eg og erfart. 

Eg håpar du har noko du brenn for? Har du ikkje det, så be om hjelp til å finne noko å brenne for, noko å engasjere deg i. Det hjelper på psyken. Det treng ikkje ver mykje, man må ikkje slite seg ut, men det kan ver ´passe nok´... Det er iallefall det som har hjulpe for meg.

Kampen min er der framleis, og ting vil ta tid, men eg har eit mål å sikte mot - og dette skal eg klare!! :-) 

 

Nav, ingen skam å få hjelp av de!

Som de veit går eg på arbeidsavklaringspenger siden eg slit med mine ting - men det er ingen skam å få hjelp av Nav.

Nav har fått mykje negativ omdøme, men no vil eg sei noko positivt om de. De har faktisk hjulpe meg. De har hjulpe meg urav ein vanskeleg situasjon som eg var i økonomisk, Nav dama ´mi´ deltek på møtene me her, er engasjert og vil hjelpe. Så Nav systemet kan fungera også. Eg har vore meir enn heldig. 

Å leva med ein ´usynleg´ sjukdom er ikkje enkelt, mange kan tru man har det greit fordi man smiler, og då er man klar for jobb igjen. Men folk flest skjøner ikkje at man tek på seg ei maske, fordi man ynskjer ikkje å ver til bry, Men det er orsaker til eg er under Nav no, og kanskje får uføretrygd slik eg kan jobbe så mykje eg makter.

Eg kan ikkje for at eg har lett for å bli utbrent om eg gjer for mykje, og då kjem lett ´uheldige´ symptomer fram som spiseforstyrrelsen og forskjellige ting. Dette synes ikkje alltid på utsida. Folk kan kanskje sjå at eg har gått ned i vekt i perioder, men vekta seier ingenting om korleis eg har det. 

Ein anna ting eg er lei av, er at folk spør alle andre korleis det går med meg, kan de ikkje spørje meg sjølve? Eg skal ikkje bite dykk!

Med andre ord, det er ingen skam å måtte ha hjelp av Nav - det er tvert imot bra at systemet finnes når man treng det. Me i Noreg er heldige som har eit slikt system. Det er ikkje alle land som har det. 

Så kvifor skal eg skamme meg fordi eg treng hjelp no? Fordi eg har ein ´usynleg´sjukdom?

Vel kan man seie at Nav pengene ikkje er mykje å rutte med, eg har under ein G som er minstesats, men eg klarer meg på eit vis.... Det gjeld.å bruke pengane klokt. Eg har feks valgt å ha bil, istadenfor masse dyre reiser. Det er snakk om prioritering. Vel skal eg på ein tur i september, men det er ein billig tur me fant. Det går ann å leve billig og økonomisk. Lett er det ikkje, og eg skal ikkje påstå eg får det til perfekt heile tida. 

Uansett, Nav er ein fantastisk hjelp for meg, no som eg ikkje kan jobbe fullt, fordi eg blir utbrent. Noko kan eg gjer, men når det er på frivillig basis så har man ikkje det same ansvaret, som når man er tilsett i ein jobb. 

Så enn så lenge må eg akseptere min eigen situasjon, det er ingen skam å få hjelp av Nav når man faktisk treng de. 

Jon Blund har ein bror, Kåre Blund!!

Og mange av dykk lurar sikkert fælt på kven denne Kåre er? Vel han driv med ´vekkelse´. Det vil sei han våkne folk opp om nattam slik det er vanskeleg å sovne igjen.... Han er mykje slemmare enn Jon Blund, så lenge Jon Blund faktisk kjem på besøk då - for det er det slettes ikkje alltid han gjer... 

Desse to brørne opptrer litt ulikt, og er vakne på ulike tidspunkt på døgnet, så kor mykje kontakt de har er uvisst? Kanskje er de uvenner og har ein familie konflikt gåande? Kanskje difor kjem ikkje Jon Blund når han skal, og Kåre Blund kjem i utide når det passer han?

Personleg tykkjer eg at Kåre Blund er meir uhøfleg, for kven driv å vekker folk opp om natta, når de faktisk vil sove, og treng søvn? 

Eg lurar og på om de har ein tredje bror, og han heiter Jarle Blund. Jarle er ein snodig type, han hindre Jon Blund i å kome når han skal, fordi Jarle har alltid ting Jon må gjer for han. 

Så ergo, får du ikkje sove? Kan du skylde på andre? Problem løst! Skuld på Jon, Kåre og Jarle! ;-D 

 

Spiseforstyrrelse handle ikkje berre om vekt!

Mange har eit feil bilete av spiseforstyrrelse og trur det berre handle om å ver undervektig - men det er så mykje meir enn det. Eg har holdt meg normalvektig i eit halvt år nå, men slitt med andre sympt eg ikkje vil nevne her på bloggen. Kvifor er det slik, når man blir normalvektig så kjem andre symptomer fram?

jo eg trur det handle mykje om følelses mestring, håndtering og ein frykt for å legge på seg. Eg har eit merkeleg spisemønster og går i perioder bittelitt ned i vekt pga det. Sjølv om eg er normalvektig sitter spiseforstyrrelsen i hodet.

så kva handle det om? Jo det er ein følelsesmessig regulering. Eg kan kjenne at eg blir nærmet hyper av å ikkje spise, det gir eit enormt 'kick' som ikkje kan forklarast, det gir ein form for kontroll og det døyver angsten. Men det er eit men her, denne 'fasen' varer berre ei kort tid før nedturen kjem og evt andre sympt dukker opp. 

Kvifor skjer dette? Jo kroppen blir underernært går på sparebluss, og skape forvirring i hodet, og det går gjerne utover blodprøver iallfall på meg. I helga måtte eg få jern intravenøst fordi det var så lavt.

Så dette med spiseforstyrrelse er komplekst. 

For meg handle det om: vekt, følelses regulering og stadig jag etter denne 'rusen' som diverre berre varer nokre få dager - men desse få dagene er så verdt det at eg gløymer konsekvensene av det. Synd men sant.

Ergo eg får eit merkeleg spisemønster. Det går opp og ned med maten og det vil det nok gjer ei stund, men eg gjer meg ikkje - eg kjemper kvar dag!

Nå har eg fått meg katt - og eg merke ho har ein veldig god effekt på meg psykisk, så håpet er å kome meir i 'balanse' igjen. Tørre å spise normalt og godta kroppen slik den er. Slik vekta er nå, er slik ernærings fysiolog ønske vekta mi skal ligge på, så fått beskjed om å ligge på denne vekta. Det er vanskeleg å godta denne 'nye' kroppen. Men eg er heldig, eg har eit fantastisk bra team rundt meg, og ting skal bli tatt tak i.

så til deg som seie du ser så godt ut - tenk deg litt om: Spiseforstyrrelse er ingen quick fix, det tek tid og må ta den tida det tek. 

Munnen kan smile men hjertet kan grine

Ting er ikkje alltid slik det ser ut som på utsida, og det er vel typisk for oss menneske, me tek oss saman og gjer oss sterke? Men det hjertet eigentleg følar greier man ikkje å syne, og det er difor mykje som vert usagt. Eg svinger for tida, men det er også heilt ok, det er lov å ha dårlige perioder, også er det bra når man har gode perioder. Det er jo slik livet er for oss alle - i varierande grad sjølvsagt. 

Eg har den tendensen når eg er i litt tyngre perioder, at eg smiler likevel, og folk trur eg har det bra. Det er berre få som veit heile sanninga. Det er mykje eg ikkje deler med dykk her på bloggen også. Det er bevisst fordi noko er ´privat´.

Er det ikkje typisk oss menneske, me tek oss gjerne saman, og ofte er det faktisk og nødvendig at me må det. Det er ikkje alle plasser det passer seg å syne korleis man har det, då vert det gjerne de nærmeste som får sjå det. 

Så eg vel å ha på smilet, eg vel å møte deg med eit åpent sinn, og møte din dag der du er uansett kor du er hen. 

Livet vert til mens man går seies det, og no byrjer eg sånn smått å sjå konturene av ting. 

Det er så utruleg viktig å ha ting å sjå fram til, å ha ting å halde på med, og no er det noko som skal skje. Eg vil ikkje dele det med dykk endå, men det kjem etter kvart. Men det er dette eg har fått vite nylig som gjer eg framleis klare å be om hjelp.. Sjølv om det er mørkt så prøvar eg å halde fast på at det er eit håp der framme, det må det ver?? Og kanskje desse erfaringene mine som er vonde no, kan bli til hjelp for andre seinere? Det er iallefall det eg brenn for, å hjelpe andre. 

Eg trur det er kjempeviktig at alle kan få bidra, at det er plass til alle, uansett tilstand. Alle bør sjåast med likeverd. Du og meg er verdt like mykje. 

Så sjølv om munnen kan smile, og hjertet kan grine er ein like verdifull. 

Det er ein sang som er så fin som går slik:

 

 

 

 

God on the Mountain Lyrics

 

Play the Lynda Randle Quiz

 

God of the mountain by Lynda Randle
Verse 1
Life is easy, when you're up on the mountain
And you've got peace of mind, like you've never known
But things change, when you're down in the valley
Don't lose faith, for your never alone

Chorus:
For the God on the mountain, is still God in the valley
When things go wrong, he'll make them right
And the God of the good times, is still God in the bad times
The God of the day, is still God in the night

Verse 2
We talk of faith way up on the mountain
But talk comes easy, when life's at its best
Now its down in the valley, trials and temptations
That's where your faith is really put into the test

 

 

Chorus:
For the God on the mountain, is still God in the valley,
When things go wrong, he'll make them right
And the God of the good times, is still God in the bad times
The God of the day, is still God in the night
(Repeat Chorus)

(END)
The God of the day, is still God in the night

 

Play the Lynda Randle Quiz

 

Psykiske lidelser bør bli likestilt med fysiske lidelser

 

Dette meiner eg verkjeleg, kvifor vert folk meir redde om man nemner noko psykisk, eller om man nemner noko fysisk? Det undrar meg stadig. Brekk du eit bein, eller skriv du har halsbetennelse eller eit eller anna slikt så kjem det kommentarer og hjertelikes og god betring ynskjing- Men skriv man om noko psykisk, tolke gjerne folk deg utfrå det, og ikkje den du er.

Det eg vil fram til er at INGEN er ein diagnose, uansett fysisk eller psykisk. INGENTING burde ver tabu belagt lenger. Kvifor skamme folk seg så lett om man slit med psykiske ting? Kvifor er det så vanskeleg å be vener og familie om hjelp då? I stadenfor gjer ein seg sterk og klistre på eit smil og vipps alle trur du har det bra.

MEN blir du sjuk fysisk, stille alle opp med ei gong, de handle gjerne for deg, og ser ikkje rart på deg. 

Kvifor kan man ikkje sei til vener man har angst og tørr ikkje gå i butikken? Istadenfor å våge å sleppe folk innpå seg, er det lett å stenge dei ute. Her snakke eg av erfaring. Veit du kvifor? Jo, eg er redd for å bli dømt, for å berre blii sett på som sjuk, og ikkje den eg er. Har man ein brukken fot eller halsbetennelse så går det faktisk over, man blir frisk.

Psykiske plager tek gjerne tid, og er prosesser, og man kan ikkje berre gje ei pille eller ein antibiotika kur også er alt bra igjen, det funker ikkje slik. Men den som slit treng omsorg, omtanke, medmenneske som bryr seg, og samtidig så treng den som slit psykisk også å bli sett på som ein normal person.

Alle kan ha ein knekk i livet, det er ytterst få som ikkje har det. Så eg spør igjen, når kan me stille det psykiske og det fysiske på likefot? Me består tross alt av ånd, sjel og kropp. Heile menneske må bli akseptert for den man er, uansett utfordring i livet.

Eg brenn for at fysiske lidlingar skal kome på likefot med psykiske lidingar. Aksept og toleranse, og omsorg. 

Dette er altså generelt skrive. 



 

Les mer i arkivet » Oktober 2017 » September 2017 » August 2017
hits