Terapi er 24/7 jobb!

"Registrer - Føl - Tenk - Handling"

å gå i terapi er 24/7 jobb. Vel har eg to terapeuter for tids og to timer i veka, men kva med resten av døgnet? Då skal man registere og stå i det man lærer og ikkje agere på alle følelsene og tankene man får. Å gå i terapi er som å gå i jobb.

1. Det krever førebuing til timen.

ja det er faktisk ikkje berre å dukke opp, og tru ting går av seg sjølve - ein må tenke på kva er viktig for meg i dag å ta opp, kva brenner 'mest'? Så som ein jobb som også krev førebuing så krev også terapi det same.

 

2. Sjølve timen. 

I timen kjem alle spm, alle funderingar og ein skal gjer e kome fram til eit svar, kjem man ikkje fram til eit svar - så kjem man iallefall fram til ei årsak eller eit spørsmål. Dette jobbes med i timen.

 

3. Tida mellom timene.

I tida mellom timene skal du halde ut det vonde og det vanskelege - stå i det, ikkje flykte. Det krever også jobb - og handling. Man lærer nye ting i terapi og det skal man ta med seg i kvardagen for så å bruke det i kvardagen. Tenke igjennom ting og lære nye strategier gjerne. Det kjem ann på kva ein slit med.

 

kva kan du gjer for å tåle det?

Her har eg ingen enkelt svar. Men liker du dyr vil eg anbefale å få eit dyr, det er både selskap og terapi. Liker du musikk vil eg anbefale deg å halde på med musikk. Prøv å finne de små gledene i livet, bruk det du lære og kjem fram til i terapien. Kjemp - stå på! Lett er det ikkje og terapi tek tid, det kan faktisk ta mange år - men det er ikkje umogleg. Vegen går ikkje rett fram, man kan gå to steg tilbake så eit fram men det går framover om det kanskje ikkje kjennes slik ut. Som menneske er man aldri på stedet kvil, det skjer stadig endringer. Så å ver i terapi vil eg sei er som jobb, og det er heller ingen skam å få hjelp - snarere eit viktig og riktig steg på vegen mot eit betre liv. 

Å slite med psykisk sykdom.

Det er ikkje lett å slite med psykisk sykdom, det er ofte krevende for de rundt en også, og for den som sliter psykisk. Ofte kan det bli så uutholdelig at innleggelse er eneste løsning.

MEN det finnes måter å mestre ting på, det handle om å lære å tåle kjenslene og ikkje stikke av frå de. Å eksponere seg og finne ut kvifor man reagerer slik man gjer. Kva trigga fram de vonde kjenslene? Kva signal gav kroppen i forvegen?

Registrer, observer men ikkje ager på kjenslene. Enklare sagt enn gjort, det er ein læringsprosess eg er midt i den sjølve. Men med riktig behandlings metode og hjelp går det Ann å få eit godt og levbart liv.

kjensler er ikkje farlege, kvifor flykter ein frå dei, kva er ein redd for?

"kjenslene er der

vinden bles i anletet

du vil flykte ryme

vekk frå vonde kjensle

 

men sanninga min venn?

de kjem på besøk igjen

våg å ver, våg å kjenn!"

Sett eit kryptisk "hjerte" på statusen din.....

Sorry for å skuffe dykk men det kjem eg ikkje til å gjer, då vil eg heller gje penger til forskning på kreft for å kunne finne ein kur som dreper dette monsteret sv ein sjukdom. Eg mista min eigen far i kreft så eg har sett kva denne stygge sjukdommen gjer med eit menneske. Eg har vore pårørende og vore på Haukeland og sett behandlings de gir. Desverre redda ikkje behandlings faren min og det går ikkje ein dag uten eg saknet han.

 

nei eit kryptisk hjerte er ikkje det som skal til. Man må heller få større fokus på denne sykdommen og på forskning. Gje heller penger til forskning om du har moglegheit til det. Eg går på Aap penger men vil likevel gje in liten sum. Det er meir forskning som må til enn eit kryptisk hjerte. Skriv heller at du ynskjer støtte til forskning for det trengs.

 

tenk om de kunne ha funne ein kur som redder liv??

 

Orkidébarn - høysensitiv

Eg kan trygt kalle meg høysensitiv... reagerer sterkere på lyd og lys enn andre, inntrykk og stemninger slår sterkere inn på meg og eg reagerer sterkare på ting som skjer. Så kva er høysensitivitet?

wikipedia: 

Høysensitive personer eller HSP, som står for highly sensitive person, er mennesker med et mer fintfølende nervesystem. Dette gjør dem mer mottakelige for inntrykk. Det skal mindre til for at mindre til før de begynner å produsere stresshormoner. Dette fører blant annet til at de kan bli lettere overstimulert og utmattet. Det å være høysensitiv er et medfødt personlighetstrekk, og ikke en sykdom eller en diagnose.

Høysensitive registrerer andres sinnstilstand og stemninger sterkere enn andre mennesker. De er gjerne mer kreative, samvittighetsfulle, og har en sterk intuisjon. Høysensitive kan være svært lyd-, lys- og luktømtålige, og kan ha en lavere smerteterskel enn andre.[trenger referanse] Personer som anses som høysensitive trenger gjerne mer søvn og ro enn gjennomsnittet. Ca. 15 til 20 % av befolkningen er høysensitiv i større eller mindre grad.[trenger referanse]Dette gjelder både barn og voksne, og er likt fordelt mellom kvinner og menn.

Den amerikanske psykologen og forfatter Elaine Aroner pioneren innen forskning av høysensitive personer eller highly sensitive person. Carl Jung beskrev trekket som «medfødt sensitivitet».

kjenne meg veldig godt igjen i dette og difor reagerer eg ofte og sterkere på ting enn andre. Men dette er noko eg

må lære meg å leve med... og det går ann å lære å takle det også, med litt hjelp og tid. Men for meg forklarer dette mykje!

Ting går ikkje så bra.... eit smil forklarer ikkje alt

Eit smil og eit bilete på fb fortel ikkje alt, og langt frå heile sanninga. Eg er stort sett flink til å ta meg saman, du ser meg ofte som ei smilende jente, men på innsida? Der er det kaos..... Turen gjekk ikkje som planlagt og eg blei innlagt på fredag. Nå er eg sliten. Detaljene i det som skjedde vil eg ikkje dele, noko privat må man få ver. Det er ikkje lett dette livet:-( og det svinge...... Men eg skal love deg at eg kjempe - eg er ein fighter, og det skal bli betre, det MÅ det bli. 

Eg føle meg mislykka som ikkje takle livet det er ikkje kjekt. Eg er stadig redd for å ikkje bli tålt og akseptert fordi eg sliter psykisk, redd for å miste de rundt meg.... difor smile eg stort sett når du er med meg... eg er redd for å vise den 'ekte' meg.... tåler du det????

Det er så mykje urettferdighet og vondskap i verda, det gjer meg så lei!:-(

 

Får lyst å skrive eit innlegg om rettferdighet og dette med mobbing. Skjer det noko folk ikkje likar, så hetsar dei hardt på internett, dei kjem med harde ord. Folk tørr å ver så ´tøffe´bak skjermen. Det er ikkje lov å ha upopulære meininger, du skal helst meine det alle andre meiner, eller det den store folkemengda meiner.

Ein ting er all fattigdom og nød i verda, Det er så mykje politisk spel. Nå kan ikkje eg alle detaljer, men litt har eg nå fått med meg, sultkatastrofen feks kvifor skjer slike ting?? Kvifor hjelper me ikkje? Er menneske i dag verkeleg så egoistiske? Me sender pengar men de kjem ikkje fram til de som faktisk treng de, fordi politikere overstyrer og øydelegg. 

Andre ting er krig og terror, terror går mest på å skreme folk, og ta liv, tenk at diktatorer kan hjernevaske folk så til de grader??? At de trur sjølvmordsbombing, køyre i lastebil og slikt er greit. 

Ein fjerde ting er politikk. Det er ingen hemmelighet at eg ikkje liker Trump, han har store ord, så eg er spent på om det blir noko av det han seier, men for meg verker det slik at han kun tenkjer på å gjer America great again. 

Fjerde ting er dette med Sophie Elise som eksempel, eg har faktisk lese bloggen hennar i mange år, og ho har mange meininger som ikkje er populære, og kva skjer med folk? De er stygge og rassistiske rett og slett, det er så tragisk! Fordi ho brukte ein mann med mørk hud i musikk videoen hennes så blir ho hetsa. Kor er nestekjærleiken folkens? Dette er jo faktisk mobbing, og mobbing er ikkje greit uansett kven personen er. 

Poenget mitt med dette innlegget, det er så mykje hat i verden, me må byrje å syne kjærleik og omsorg for kvarandre, ikkje stygge og fordømmende ord.... Eg ynskjer ikkje å få ein stygg debatt på grunn av dette innlegget, det er nettopp det eg er imot. Det må ver lov å kunne ytre sine meininger uten at det blir sagt stygge og sårende ting. 

Selger klær!

Gått igjennom klesskapet selger klær. De fleste er i Str 27 og Str xs, med nokre få unntak av Str S. Legg ved ein kommentar om du vil kjøpe :-) 50kr per klesplagg. 

Recovery spiseforstyrrelse, gi slipp på for små klede.

Eg har klede frå då eg var X antall kg tynnere enn no, to sifra tal, utan å sei for mykje om kva det talet var for noko, fordi det kan trigge andre med spiseforstyrrelse, og det vil eg ikkje.... 

Så i dag skal eg gjer ein ting eg har utsett lenge, nemleg kvitte meg med for små klede, kvitte meg med eit kapittel i livet mitt. Vel, sjølv om eg no er normalvektig så er eg ikkje 100% frisk,det sit framleis i tankemønsteret og periodevis kan eg ha usunne strategier og det kjem tilbake. Eg har innsett at dette vil ta tid. 

For å kome eit steg videre, må eg kvitte meg med klede som ikkje passer lenger, dette er ein del av recovery prosessen. For små klede trigger spiseforstyrrelsen, og då må ein bli kvitt de. Nå er eg så heldig at syster mi kjem og hjelper meg. Det ville vore tungt og triggende og gjort dette åleiene, men det må bli gjort.

Eg har fått beskjed av ernærings fysiolog at den vekta eg har nå skal eg holde, går eg ned må eg opp på denne vekta igjen, så fått klare signal om kor eg skal ligge hen. 

Hodet slit framleis med å akseptere denne ´nye´ kroppen, ja, den føles ny... og vite at for å bli frisk så må eg hoide meg her. Lett er det ikkje, men det vil ta tid å bli 100% frisk. 

Så i dag, fight 1: Kvitte seg med for små klede!

 

Krympedyr, nokre fæe dyr!

         Pengesedler p rad og rekke, tusen kroner, sedler, norsk valuta, kontanter, Edvard Munch, holografisk metallisk stripe.
Foto: © Kerstin Mertens / Samfoto

Har du nokon gong høyrt om krympedyr? Det er nokre rare vesen, alle som har sett dei, fortel stadig kor stygge de er. Dei har ein stygg munn også ser dei heilt utmagra ut, og dei er alltid sultne - konstant. 

Du lurar gjerne på kva krympedyr spiser? Jo, det skal eg fortelje deg.

- Har du nokon gong merka at kortet ditt har mindre penger, eller at lommeboka er blitt tynnere`; Jo, det er krympedyr som har kome og stelt hos deg midt på natta når du søv kjem de hoppande fram.

- Oppdaga at det mangler ein sokk? Jo, igjen krympedyr, dei elskar å tyggje på sokker, og då særskild ein. Krympedyr har ein tvangstanke ser du, og dette er at de berre kan spise ein sokk, elles blir det for mykje kcalorier for de. 

- Kjent at boksa er for stram eller for vid? Jo, krympedyr både spiser klede slik de vert mindre, og de kaster opp klede slik de verrt større, så det er alt etter kva form de har. Eg trur kanskje krympedyr lider av bulimi??

- Sett at strech laken blir mindre? Jada, her igjen har krympedyr vore på ferde, de elske strech laken og tek den fyrste sjangsen de kan få til å spise av desse. 

 

Som du sikkert skjøner, krympedyr er ingen hyggjelege vesen, så korleis kan man bli vener med de? Det lurar eg også på. Så har du eit svar på det, send meg gjerne ein melding eller kommenter her inne :-D

 

Midt i stormen kjem lyset!

Når man er så langt nede og held på å gje opp, kjem ofte Gud med sitt bønnesvar. Det gjorde han til meg forrige helg, eg kan endå ikkje sei kva det er, men de får vite det når ting er meir ´avklart´. Men det var virkeleg eit bønesvar for meg. 

Eg var så langt nede og hadde gitt opp livet, masse skjedde som eg ikkje skal gå innpå her, det blir for privat. Men så kjem ei venninne og fortel meg dette - midt når eg er på mitt laveste.

Og veit du, det er ofte desverre slik Gud fungere. Han kjem aldri forseint, men akuratt i tide, akuratt når me treng det. Har erfart det igjen og igjen... 

Stormene kjem, og de vil kome, slik er livet, Han har ikkje lova oss eit liv med dans på roser - men me kan velgje å danse i takt med rosa. Rosene har torner og de kan stikke, men rosene er vakre, og du er ein vakker skatt!

Hvis du føle deg langt nede, alt er mørkt og du ser ikkje håpet - det er håp, svaret vil kome til deg. Slik det står i sangen: "Det er svar undervegs, engler kommer med bud, om det drøyer en gang du skal se... for det lovet jo løftenes trofaste Gud kall på meg og du hjelpen skal få`"

Det betyr ikkje at livet mitt er ´perfekt´, men eg ser planen og konturen med livet mitt, og det gjer meg livsmot og kraft til å kjempe for ein betre kvardag. Det er så viktig å ha mål i livet, å ha noko å brenne for, noko man er engasjert i, noko som skapar glede. Det er alfa og omega. Har man ikkje noko slikt i livet, så blir det tungt. Det har eg og erfart. 

Eg håpar du har noko du brenn for? Har du ikkje det, så be om hjelp til å finne noko å brenne for, noko å engasjere deg i. Det hjelper på psyken. Det treng ikkje ver mykje, man må ikkje slite seg ut, men det kan ver ´passe nok´... Det er iallefall det som har hjulpe for meg.

Kampen min er der framleis, og ting vil ta tid, men eg har eit mål å sikte mot - og dette skal eg klare!! :-) 

 

Nav, ingen skam å få hjelp av de!

Som de veit går eg på arbeidsavklaringspenger siden eg slit med mine ting - men det er ingen skam å få hjelp av Nav.

Nav har fått mykje negativ omdøme, men no vil eg sei noko positivt om de. De har faktisk hjulpe meg. De har hjulpe meg urav ein vanskeleg situasjon som eg var i økonomisk, Nav dama ´mi´ deltek på møtene me her, er engasjert og vil hjelpe. Så Nav systemet kan fungera også. Eg har vore meir enn heldig. 

Å leva med ein ´usynleg´ sjukdom er ikkje enkelt, mange kan tru man har det greit fordi man smiler, og då er man klar for jobb igjen. Men folk flest skjøner ikkje at man tek på seg ei maske, fordi man ynskjer ikkje å ver til bry, Men det er orsaker til eg er under Nav no, og kanskje får uføretrygd slik eg kan jobbe så mykje eg makter.

Eg kan ikkje for at eg har lett for å bli utbrent om eg gjer for mykje, og då kjem lett ´uheldige´ symptomer fram som spiseforstyrrelsen og forskjellige ting. Dette synes ikkje alltid på utsida. Folk kan kanskje sjå at eg har gått ned i vekt i perioder, men vekta seier ingenting om korleis eg har det. 

Ein anna ting eg er lei av, er at folk spør alle andre korleis det går med meg, kan de ikkje spørje meg sjølve? Eg skal ikkje bite dykk!

Med andre ord, det er ingen skam å måtte ha hjelp av Nav - det er tvert imot bra at systemet finnes når man treng det. Me i Noreg er heldige som har eit slikt system. Det er ikkje alle land som har det. 

Så kvifor skal eg skamme meg fordi eg treng hjelp no? Fordi eg har ein ´usynleg´sjukdom?

Vel kan man seie at Nav pengene ikkje er mykje å rutte med, eg har under ein G som er minstesats, men eg klarer meg på eit vis.... Det gjeld.å bruke pengane klokt. Eg har feks valgt å ha bil, istadenfor masse dyre reiser. Det er snakk om prioritering. Vel skal eg på ein tur i september, men det er ein billig tur me fant. Det går ann å leve billig og økonomisk. Lett er det ikkje, og eg skal ikkje påstå eg får det til perfekt heile tida. 

Uansett, Nav er ein fantastisk hjelp for meg, no som eg ikkje kan jobbe fullt, fordi eg blir utbrent. Noko kan eg gjer, men når det er på frivillig basis så har man ikkje det same ansvaret, som når man er tilsett i ein jobb. 

Så enn så lenge må eg akseptere min eigen situasjon, det er ingen skam å få hjelp av Nav når man faktisk treng de. 

Jon Blund har ein bror, Kåre Blund!!

Og mange av dykk lurar sikkert fælt på kven denne Kåre er? Vel han driv med ´vekkelse´. Det vil sei han våkne folk opp om nattam slik det er vanskeleg å sovne igjen.... Han er mykje slemmare enn Jon Blund, så lenge Jon Blund faktisk kjem på besøk då - for det er det slettes ikkje alltid han gjer... 

Desse to brørne opptrer litt ulikt, og er vakne på ulike tidspunkt på døgnet, så kor mykje kontakt de har er uvisst? Kanskje er de uvenner og har ein familie konflikt gåande? Kanskje difor kjem ikkje Jon Blund når han skal, og Kåre Blund kjem i utide når det passer han?

Personleg tykkjer eg at Kåre Blund er meir uhøfleg, for kven driv å vekker folk opp om natta, når de faktisk vil sove, og treng søvn? 

Eg lurar og på om de har ein tredje bror, og han heiter Jarle Blund. Jarle er ein snodig type, han hindre Jon Blund i å kome når han skal, fordi Jarle har alltid ting Jon må gjer for han. 

Så ergo, får du ikkje sove? Kan du skylde på andre? Problem løst! Skuld på Jon, Kåre og Jarle! ;-D 

 

Spiseforstyrrelse handle ikkje berre om vekt!

Mange har eit feil bilete av spiseforstyrrelse og trur det berre handle om å ver undervektig - men det er så mykje meir enn det. Eg har holdt meg normalvektig i eit halvt år nå, men slitt med andre sympt eg ikkje vil nevne her på bloggen. Kvifor er det slik, når man blir normalvektig så kjem andre symptomer fram?

jo eg trur det handle mykje om følelses mestring, håndtering og ein frykt for å legge på seg. Eg har eit merkeleg spisemønster og går i perioder bittelitt ned i vekt pga det. Sjølv om eg er normalvektig sitter spiseforstyrrelsen i hodet.

så kva handle det om? Jo det er ein følelsesmessig regulering. Eg kan kjenne at eg blir nærmet hyper av å ikkje spise, det gir eit enormt 'kick' som ikkje kan forklarast, det gir ein form for kontroll og det døyver angsten. Men det er eit men her, denne 'fasen' varer berre ei kort tid før nedturen kjem og evt andre sympt dukker opp. 

Kvifor skjer dette? Jo kroppen blir underernært går på sparebluss, og skape forvirring i hodet, og det går gjerne utover blodprøver iallfall på meg. I helga måtte eg få jern intravenøst fordi det var så lavt.

Så dette med spiseforstyrrelse er komplekst. 

For meg handle det om: vekt, følelses regulering og stadig jag etter denne 'rusen' som diverre berre varer nokre få dager - men desse få dagene er så verdt det at eg gløymer konsekvensene av det. Synd men sant.

Ergo eg får eit merkeleg spisemønster. Det går opp og ned med maten og det vil det nok gjer ei stund, men eg gjer meg ikkje - eg kjemper kvar dag!

Nå har eg fått meg katt - og eg merke ho har ein veldig god effekt på meg psykisk, så håpet er å kome meir i 'balanse' igjen. Tørre å spise normalt og godta kroppen slik den er. Slik vekta er nå, er slik ernærings fysiolog ønske vekta mi skal ligge på, så fått beskjed om å ligge på denne vekta. Det er vanskeleg å godta denne 'nye' kroppen. Men eg er heldig, eg har eit fantastisk bra team rundt meg, og ting skal bli tatt tak i.

så til deg som seie du ser så godt ut - tenk deg litt om: Spiseforstyrrelse er ingen quick fix, det tek tid og må ta den tida det tek. 

Munnen kan smile men hjertet kan grine

Ting er ikkje alltid slik det ser ut som på utsida, og det er vel typisk for oss menneske, me tek oss saman og gjer oss sterke? Men det hjertet eigentleg følar greier man ikkje å syne, og det er difor mykje som vert usagt. Eg svinger for tida, men det er også heilt ok, det er lov å ha dårlige perioder, også er det bra når man har gode perioder. Det er jo slik livet er for oss alle - i varierande grad sjølvsagt. 

Eg har den tendensen når eg er i litt tyngre perioder, at eg smiler likevel, og folk trur eg har det bra. Det er berre få som veit heile sanninga. Det er mykje eg ikkje deler med dykk her på bloggen også. Det er bevisst fordi noko er ´privat´.

Er det ikkje typisk oss menneske, me tek oss gjerne saman, og ofte er det faktisk og nødvendig at me må det. Det er ikkje alle plasser det passer seg å syne korleis man har det, då vert det gjerne de nærmeste som får sjå det. 

Så eg vel å ha på smilet, eg vel å møte deg med eit åpent sinn, og møte din dag der du er uansett kor du er hen. 

Livet vert til mens man går seies det, og no byrjer eg sånn smått å sjå konturene av ting. 

Det er så utruleg viktig å ha ting å sjå fram til, å ha ting å halde på med, og no er det noko som skal skje. Eg vil ikkje dele det med dykk endå, men det kjem etter kvart. Men det er dette eg har fått vite nylig som gjer eg framleis klare å be om hjelp.. Sjølv om det er mørkt så prøvar eg å halde fast på at det er eit håp der framme, det må det ver?? Og kanskje desse erfaringene mine som er vonde no, kan bli til hjelp for andre seinere? Det er iallefall det eg brenn for, å hjelpe andre. 

Eg trur det er kjempeviktig at alle kan få bidra, at det er plass til alle, uansett tilstand. Alle bør sjåast med likeverd. Du og meg er verdt like mykje. 

Så sjølv om munnen kan smile, og hjertet kan grine er ein like verdifull. 

Det er ein sang som er så fin som går slik:

 

 

 

 

God on the Mountain Lyrics

 

Play the Lynda Randle Quiz

 

God of the mountain by Lynda Randle
Verse 1
Life is easy, when you're up on the mountain
And you've got peace of mind, like you've never known
But things change, when you're down in the valley
Don't lose faith, for your never alone

Chorus:
For the God on the mountain, is still God in the valley
When things go wrong, he'll make them right
And the God of the good times, is still God in the bad times
The God of the day, is still God in the night

Verse 2
We talk of faith way up on the mountain
But talk comes easy, when life's at its best
Now its down in the valley, trials and temptations
That's where your faith is really put into the test

 

 

Chorus:
For the God on the mountain, is still God in the valley,
When things go wrong, he'll make them right
And the God of the good times, is still God in the bad times
The God of the day, is still God in the night
(Repeat Chorus)

(END)
The God of the day, is still God in the night

 

Play the Lynda Randle Quiz

 

Psykiske lidelser bør bli likestilt med fysiske lidelser

 

Dette meiner eg verkjeleg, kvifor vert folk meir redde om man nemner noko psykisk, eller om man nemner noko fysisk? Det undrar meg stadig. Brekk du eit bein, eller skriv du har halsbetennelse eller eit eller anna slikt så kjem det kommentarer og hjertelikes og god betring ynskjing- Men skriv man om noko psykisk, tolke gjerne folk deg utfrå det, og ikkje den du er.

Det eg vil fram til er at INGEN er ein diagnose, uansett fysisk eller psykisk. INGENTING burde ver tabu belagt lenger. Kvifor skamme folk seg så lett om man slit med psykiske ting? Kvifor er det så vanskeleg å be vener og familie om hjelp då? I stadenfor gjer ein seg sterk og klistre på eit smil og vipps alle trur du har det bra.

MEN blir du sjuk fysisk, stille alle opp med ei gong, de handle gjerne for deg, og ser ikkje rart på deg. 

Kvifor kan man ikkje sei til vener man har angst og tørr ikkje gå i butikken? Istadenfor å våge å sleppe folk innpå seg, er det lett å stenge dei ute. Her snakke eg av erfaring. Veit du kvifor? Jo, eg er redd for å bli dømt, for å berre blii sett på som sjuk, og ikkje den eg er. Har man ein brukken fot eller halsbetennelse så går det faktisk over, man blir frisk.

Psykiske plager tek gjerne tid, og er prosesser, og man kan ikkje berre gje ei pille eller ein antibiotika kur også er alt bra igjen, det funker ikkje slik. Men den som slit treng omsorg, omtanke, medmenneske som bryr seg, og samtidig så treng den som slit psykisk også å bli sett på som ein normal person.

Alle kan ha ein knekk i livet, det er ytterst få som ikkje har det. Så eg spør igjen, når kan me stille det psykiske og det fysiske på likefot? Me består tross alt av ånd, sjel og kropp. Heile menneske må bli akseptert for den man er, uansett utfordring i livet.

Eg brenn for at fysiske lidlingar skal kome på likefot med psykiske lidingar. Aksept og toleranse, og omsorg. 

Dette er altså generelt skrive. 



 

Løvetannbarn - mot alle odds!



 

Løvetannbarn er en som har opplevd mykje vondt i livet, men på tross av det vonde overlevd og kjempa. 

Eg er eit slikt løvetann barn, men min historie kan ver til hjelp for andre. Det negative du har erfart kan brukast til noko positivt. i tunge tider er det så utruleg viktig å hugse på!

 

Alle er unike - verdifulle, skapt med en plan og en hensikt. Nokre gonger ser ein ting ikkje klart fordi en er langt nede - men det er då ein må kjempe seg opp att. Ikkje gje seg - vise at EG kan, eg DUGER.

 

Det vonde kan bli vendt til noko godt. Er du motlaus? Ikkje gje opp lille venn, det vil kome bedre tider. 

Sender en klem til alle som har det vanskelig❤️

 

Bless!

Through IT all - Andrea Chrouch:

https://youtu.be/iB2pPCydEjs

 

 

 

 

Eg vil ver ein stemme for de stemmeløse



 

´Du sit der, ser på meg med blanke augo og ein tåre på ditt kinn´

´Du som sit der og er blitt eldre, og lengter heim til far og mor, men dei er døde....´

¨Du som sit der, med angsten og redsla takande overhånd´

´Du som sit der, knapt nok mat og klede, og ingen ser deg´

´Du som sit der på ditt siste, ser døden inn i augo, og hjarta ditt vil knusast´

´Du som er i sorg over noko tapt, ein mann, kjær ven, barn etc´

´Du som kjempar ein kamp ingen ser, fordi smilet er alltid der´

 

kjære deg, eg vil gjerne vera der for deg, bera din stemme - eg kan diverre ikkje redde heile jorda, eller alle, sjølv om eg så gjerne skulle det. 

Eg skulle gjerne:



 

´Tørka tårene dine´

´Trøysta deg og sagt at alt vil bli bra`

´Gitt deg nok penger til mat og klede´

´Haldt deg i handa medan du er redd´

´sett bak smilet ditt der andre ikkje ser´. 

Eg er ikkje redd for sanninga, men eg er berre ein person - eg skulle så ynskje eg kunne hjelpe alle, endåtil mitt eige lille liv er langt frå perfekt. Diverre kan eg ikkje hjelpe alle, men eg kan sjå deg som eg møter langs min veg, eg kan gje deg eit smil, halde deg i handa, og gje deg litt håp, sjølv om eg kanskje ikkje alltid har så mykje håp sjølve. 

Det er så mykje urettferd i denne verda, det er så mykje vondt, så mykje galskap, fattigdom krig osv.

Tenk om me berre kunne blitt flinkere til å bry oss om den eine... klare du ikkje bry deg om så mange, så gjer det lille du klarer, for det lille du klarer kan snu ein persons liv, eit smil kan glede eit anna hjerte. 

Eg seier ikkje at dette er enkelt, men poenget mitt er at alle kan me gjer noko, alle kan me ha ein stemme for dei stemmelause. Eg ynskjer å kunne ha det gjennom bloggen her, tale for de stemmeløse. 

 

Annerledseshet er fint - du er unik!



 

"Du vet vel om at du er verdifull

At du er viktig her och nu

At du er elskad for din egen skuld

for ingen annan er som du"

 

Ja, kanskje mange kan kjenne på ei kjensle av å ver annleis, livet er ikkje A4, og det er ikkje alltid enkelt å finne ´sin plass´, eller finne vener som tek deg just for den du er. 

I dag er det så høge forventningar rundt forbi, særleg til sommaren også, det skal vera den beste tida på året, men for mange er det desverre ikkje det. 

Kva kan me gjer med å hjelpe en som føler han ikkje passer inn? Korleis kan me møte de som har det vanskeleg?

Eg kan kun snakke av egne erfaringer. 

Det fyrste eg vil sei er vis at du bryr deg, sjå den enkelte - ikkje gå forbi de. Erfaringene mine frå å ha vore innlagt på psykiatrisk gjer at eg ser menneske med heilt andre augo, eit anna blikk - fordi eg tenkjer alle forten ein plass, alle er unike menneske på kvar sin måte. Så det å forstå, og møt de med aksept viktig. 

Iallefall ville eg ha satt pris på å bli møtt slik sjølve. Respekt for den man er. Urettferdig behandling er noko av det værste eg veit, det er så utruleg viktig å respektere kvarandre uansett kva man slit med, respekt - respekt .- respekt,,, Kan man respektere alle type menneske, då er man kome langt, og er blitt tolerang. 

Masken, det ingen får sjå



 

Me ber alle med oss ei maske

Enten det er lite eller smått

Smilet på sin plass

Medan du drikk eit glass saft

 

Maska gjer deg kamuflasje

Den ber deg gjennom sorga

Eit smil som skjuler så mykje

Kan skjule det djupaste mørket

 

Tørr du sleppe masken?

Syne ditt sanne ´jeg´?

La tårene renne på ditt kinn

Då er det du som vinn

- Gunhild-Malena Oma, 23 juli

Ja, me ber alle så lett ei maske, og det er både ein forsvarsmekanisme og ein beskyttelse. Det er så mykje enklare å syne eit smil og sei joda, det går så fint, enn å våge å syne realiteten. NRK mental sin helsetelefon har auka.i telefoner i sommer med ungdom som har det vanskeleg, kva kan meg og deg gjere for å skape eit meir åpnare og inkluderande samfunn? Korleis skal me møte den som har det vanskeleg?

Eg kan snakke frå eit utdannings perspektiv og eit erfarings perspektiv. 

Det fyrste eg vil sei er:1.  Ikkje ver redd for å stille spm, åpne heller opp for å våge å høyre sanninga

                                    2. Ikkje ver redd for å våge å gje ein klem, eller gjerne spør om vedkommende vil ha ein klem

                                    3. Vis at du bryr deg, du ser heile personen, våg å la personen få bidra, ver med på noko meiningsfullt.        

                                       Minn personen på at det er ei mening med hans og hennes liv, og de er ikkje åleine. 

                       

Det som er knust er ikkje umogleg å byggje opp, men det tek berre litt tid.

Tålmodighet er ikkje mi sterkeste side . Det har det aldri vore. Når eg føle det går fint, så tenke eg at nå er alt bra igjen men så poff får eg dårlige dager igjen. Det går heilt ærlig opp og ned - men er ikkje det lov då?

Det  eg vil fokusere på i dette innlegget, er den knuste leirkrukka. Korleis den knuste leirkrukka kan brukast positivt sjølv om ho er knust. Knuste ting kan og ver kunst. Meg og deg som har ein historie å formidle som kan hjelpe andre. Så knuste leirkrukke trengs. Sjølv om ein sjølvsagt ikkje unne alle vonde erfaringer, men når ein fyrst har de, så kan man vende det til noko anna og feks hjelpe andre. Det er det eg ynskjer. Eg ynskjer større forståelse for psykiske lidingar. Forståelse for at perioder der man blir friskere, så kan man ha tilbakefall - men det betyr ikkje at man ikkje reise seg igjen. 

Eit knust leirkar i Guds augo er kunst, så for Gud er du vakker, han har bruk for deg uansett kva du har gått igjennom. Du ttreng heller ikkje ver på topp i livet for at han kan bruke deg.

Det er ein fin historie om dette med knust leirkar. 



 

"Ein mann hadde to krukker han henta vatn i, den eine var perfekt og den andre hadde hull i seg. Likevel valgte mannen å bruke denne krukka. Det fine med dette er at mannen så nytteverdien i krukka. Krukka sa til mannen, kvifor brukar du meg? Du mister jo halvparten av vatnet ved å bruke meg. Då sa mannen, sjå ned på bakken, ser du alle blomstene som spirer og gror? Ja, sa krukka ho såg det. Dei spirer og gror fordi du har vatna dei, sjølv om krokka ikkje er heil er den likevel til nytte og desse vakre blomane er din forteneste"

-historien er fritt gjenfortalt.

Der ser ein korleis ei leirkrukke kan bli til kunst, og korleis ei leirkrukke kan brukast positivt. Berre ved å sjå bilete eg posta her oppe så ser me ei knust leirkrukke men den er framleis kunst. 

Slik kan man seie at livet vårt, fortellinga mi og di er kunstverk, uansett kor vonde spor det har satt seg, så kan det ein dag brukast til noko godt. 

Ei ny og betre tid?

Spanande ting skjer, singelen er kome ut og eg skal flytte 1 sep. Har funne meg leilighet her i Kvinesdal. Eg trivdes i leiligheten til Saronsdal, men det var stress å måtte flytte ut 3 veker denne sommaren pga stevne. No har eg funne leilighet med gjesterom, så neste år er vener hjertelig velkomne til meg på Saronsdal stevne. Det kan anbefales på det varmeste. Veldig bra møter og god forkynnelse. Egil Svartdahl toppa møteveka med sin preken om selfies. Eg trur det er viktig å reflektere over dette, kvifor er det så viktig med selfies, og kva vil man oppnå med det? Og er selfies viktigare enn det man ser kring seg?

Eg har trua på at den værste stormen har lagt seg. Eg skal ikkje nekte for at de siste to mnd har vore eit sant mareritt, men no følar eg meg betre - og eg ser fram til hausten. Eg har fått tilbake motivasjonen til å skrive på masteropg så den skal tas opp og bli ferdig med. 

Ofte må det bli værre - før det vert betre, og no håper eg det går mot lysare tider. De siste to mnd føles så ´fjernt´, har de virkelig skjedd? Det er mykje eg vel å ikkje dele her, ting som blir for personlig, men ein sorg over ei tøff tid er der heilt klart. Men nå kan det berre bli betre . Sant? Eg veit jo med fornuften at stormene vil kome, og ting no er heller ikkje ´perfekt´, men det er betre, og det er det som tel, også gjeld det å nyte dei augenblinka ting er betre. 

No er eg litt ironisk her, for eg legg med ´selfies´, men desse selfiene har ein hensikt, eg vil syne dykk min nye look. Så eg starte med ein ny look og flytting. Selfiene syner ein ny begynneøse - ei ny og betre tid. Det er symbolet på desse bileta. 







 

Skulle ynskje eg kunne vera usynleg



 

Ja, i dag kjente eg faktisk på dette, eg skulle gjerne hatt kappa til Harry Potter og gjort meg usynleg, slik at ingen såg meg eller visste kven eg var. For det er faktisk hardt å utlevere seg, det er hardt å kjempe for det man trur på, det er hardt å skulle ver i media uten at fokuset skal bli på meg - men på det eg brenn for. Eg har ikkje noko behov for å bli kjent, og føler ofte det er rart at eg har havna i den posisjonen som eg har havna i. Men likevel så kjenner eg på at eg har eit viktig bodskap eg ynskjer å formidle, og då må ein kanskje våge å ver synleg. Det handle ikkje om at ein ynskjer å syne seg fram - men at ein brenn for eit tema. Som meg, eg brenn for at det skal verta mindre tabu kring psykiske lidelser, eg brenn for meir åpenhet - for.å få ut dette bodskapet er eg nøydd til å gje av meg sjølve, elles blir det ikkje ekte. Då kunne eg like gjerne ha sitert frå ei bok frå side 7 og der står det skrive slik og slik. NEI eg brenn for det som er ekte - det jordnære, slik livet er. Det er også det som gjenspeglar musikken min. Eg elskar å få formidle det eg brenn for - men eg likar ikkje å vise fram meg sjølve. Så der kan kanskje mange sei ein går på ´akkord´ med seg sjølve. 

Kva då når bodskapen berre ´må´ ut? Du greie ikkje tie stille om det lenger? For å ha det klart, så handle det for meg å få fram tema som eg brenn for, ikkje å syne fram meg sjølve. Eg er ikkje så mykje å sjå på hehe ;-)

Likevel trur eg ein kan snakke offentlig - uten at det handle om å måtte bli ´sett´ - nei det handle om å få fram eit bodskap. For meg er det kvardagslivet med Jesus, og det er ingen skam å ver psykisk syk. Det er faktisk på likefot med å ver fysisk syk. 

Så eg beklage eg havne i media av og til - men det er berre fordi eg brenn sånn for dette temaet. Difor vil eg og fortsetje å blogge - fordi eg brenn for temaet, ikkje for å syne meg sjølve fram.

Eg trur ein fint kan snakke om ting offentlig uten at det blir eit ´sjå på meg perspektiv´ - men man snakke om eit tema man brenn for og er engasjert i.

Likevel skulle eg enkelte dager berre ynskje eg var usynleg, men har ikkje alle det sånn innimellom?

Gitt ut ny singel - Knuste vinger



 

Då er det kome ut ny singel - endele. Eg har gleda meg i eit halvt år til å slippe denne, så det er morro. Den er litt annleis, og særpreget i stemmen min kjem fram på ein anna måte. Men å halde på med denne singelen har gitt meg håp kvar gong ting har vore mørkt, eg har klart å be om hjelp. Fordi eg har hatt noko å kjempe for, eg har hatt eit mål der lenger framme. Det gjer motivasjon til å kjempe!

De kan finne singelen min her: 
https://itun.es/no/VDY3kb

 



 

 

Å ha noko å engasjere seg i er alfa og omega for ein betre psyke

Eg har så trua på at det er viktig å ha noko å engasjere seg i. Går man på for mykje ´tomgang´ heime blir tankane lett tyngre. No har eg vore kjempeheldig og hatt min neste singel å fokusere på.

Det er ingen hemmelighet at det har vore ein tung vår, men eg kjenner på meg at det vil snu nå. Til tross for tøffe valg denne veka her, så velge eg å fokusere på at det skal snu - og no har eg noko å kjempe for, min neste singel.

Sliter du med ting? Vil anbefale deg å finne noko å kjempe for, noko som gjer deg meining i kvardagen - det er sååå alfa og omega!

Man har også alltid eit valg, man kan ´velge´ om man vil la alle tunge ting grave en ned, eller om en vil kjempe og stå opp kvar dag og gjer det beste utav det. Eg har valgt det siste - NÅ skal det snu. Lett meiner eg det på ingen måte er, men det er iallefall verdt å prøve ;-)

Med ynskje om GOD HELG!



 

Kva vil du lese om?

Det lurar eg på. Eg kjem ikkje til å ver så personleg lenger då folk har reagert og syntes eg har vore for personleg, når eg knapt har delt halve sanninga, så eg byrjer å lure på kva er for personlig og om bloggverden tåler sånne som meg? Tåler du ekthet? Eller vil du helst høyre den falske fasaden og eit plettfritt A4 liv?

Kva vil du lese om, og kva type blogger fenger nettopp deg? Og kvifor fenger de deg?

Meg i rosa - sjokk, nå er eg rosablogger???

I dag fann eg ein kjole i lyserosa, eg forelska meg i den. Kanskje vil nokon sei eg ikkje kler rosa, kanskje vil nokon sei eg kler det, men eg forelska meg i kjolen og den var på halv pris så den blei altså med meg heim. Det ser til og med ut som eg har pupper i denne kjolen hehe ;-) Av og til må man berre gå utav comfort sona si og teste nye ting, nye klede. Eg er visst i ein litt sånn fase nå. Favoritten er framleis jeans og skjorte, og kjoler eig eg veldig lite av, men denne berre måtte eg kjøpe ;-) Eg likar den, så får de som ikkje liker meg i den ikkje like det :-P Kanskje det også er uvant for nokon at eg går i rosa? Difor føles det rart og feil?? Fordi eg er jo eigentleg ein ´black´ person. I dunno... Men å prøve nye klede er artig, ny hobby hehe ;-)

Tightsen er den eg allereie hadde på meg, så planen er å ha ein kvit tights til denne kjolen. Her vise visst magevalken min men men:-P I dag har kroppen føltes blæ, men ny dag i morgon! Uansett: Her er den:



 

Rosablogg i kvitt, kvifor heiter det eigentleg rosablogg?

Tja, det undrar eg meg over, når folk legg ut outfit og selfies og slikt, også vert det kalla rosablogg? Vel eg ser sjeldent folk i rosa klede, og i dag har eg for min eigen del valt kvitt :) Tenk, lille meg har gått frå sort til kvitt. Eg har også kvite møbler i leiligheten så det har vore ein prosess over tid, å gå frå sort til kvitt. Når starta det?

Vel, ein ting er kvitt, ein anna ting eg liker godt er jeans og skjorte, det er liksom det som er ´dilla´ mi for tida. Aner ikkje kor mange skjorter eg har. Andre som har det slik, at man har favoritt plagg og gjerne kjøpe de i ulike farger, lengde osv?

Det seies at klede seie mykje om personligheten, vel korleis tolke at eg har gått over frå sort til kvitt? Då eg gjekk i sort hadde eg ein vanskeleg periode i livet mitt, det har eg jo hatt no etterpå også, men på ein anna måte enn før. Eg er mellom anna ca nesten 100% frisk av spiseforstyrrelsen, kven skulle trudd det? Men det er faktisk mogleg, men det krev ganske mykje jobb, eigeninnsats og ståpåvilje, og eit ynskje om eit betre liv. Eit betre liv enn kva ein spiseforstyrrelse kan gje.

Så kanskje dette med å gå frå sort til kvitt handle litt om spiseforstyrrelsen? At eg no kjenne meg sånn passe fornøgd med kroppen min? At det er godt å ha landa på ei stabil vekt og ikkje ver redd for å spise verken snop el is, eller slike ting. Men sjølvsagt alt med måte!

Men tilbake til rosablogg, heiter det rosablogg fordi man er ei plastik fantastisk barbiedoll? Vel i så fall passer ikkje eg under den definisjonen. Eg sminker meg jo litt, men har ingen operasjoner bak meg på den måten. Er ein rosablogger å ha eit perfekt A4 li? Vel i så tilfelle passer eg ikkje der heller....  Kva er definisjonen på rosablogger? Slik eg har forstått det er ein rosablogger ein som skriv om sminke, mote, klede og slikt. Så i og med at eg av og til har outfits innlegg så er eg ´litt´ rosablogger. 

Rosablogger eller ei, det viktigaste er å blogge om det som interessere deg, tankar du kanskje ber på uten å måtte tenkje på kva andre tykkjer om bloggen, og tykkjer de noko så finnes det eit kommentarfelt man kan skrive på, og gje meg gjerne direkte tilbakemeldinger, eg tåler det :-)

Vel, her er eit lite outfit bilete frå i dag:



 

Ein fettvalk er heilt ok det, sommar - eg er klar med den kroppen eg har ;-)



 

Sto i prøverommet her ein dag og prøvde klede, det er jo ingen hemmelighet at eg har gått opp i vekt pga eg nå nesten er frisk frå spiseforstyrrelsen. I mine augo såg eg litt fett på magen, men veit du, eg gidd ikkje bruke meir energi på å bry meg om det1 Min kropp er søren meg god nok som den er, og kanskje det faktisk berre er spegelen på prøverommet som lurte meg også? Kven veit?

Men denne sommaren skal eg ta livet mitt tilbake, eg skal ta ´maten´ tilbake. Tørre å spise det eg vil uten å ver redd. Eg har faktisk ei stabil vekt no, og kan spise det eg vil - så i år skal eg det uten dårlig samvit. Eg skal tørre å gå i singlet, tørre å gå i bikini, prøve å drite i kropp og arr. For veit du, eg overlevde denne stormen eg - eg er sterkare enn før, og jaggu skal eg ta tilbake denne sommaren!

Arrene mine vise berre at eg har overlevd, eg er her endå og søren meg har eg tenkt å fortsetje med det :-)) Så får ein ´magevalk´ ver ein magevalk hehe. Eg skal ikkje la prøveromspegeen lyge til meg meir, eller stjele meir negativt fokus, den har gjort det nok, øydelagt så mange år. No skal eg prøve klede, og ikkje la meg bli pressa til å gå ned i vekt fordi eg ser noko anna på denne spegelen. Nei, min kropp er god nok som den er :-)



 

 

Det er heilt ok å ver singel som 35!



 

Ja, faktisk, det er heilt ok å ver singel, man har mykje frihet, og det er ei fin tid å ver singel på. Eg har diverre nok dårlige forhold bak meg, så då er eg heller singel og har det greit med det, enn å ver i eit forhold der eg ikkje har det greit. Sjølvsagt det finnes jo snille menn og, eg meiner ikkje å døme nokon, no snakkar eg basert på erfaringar.

Men veit du, kvifor trakte etter eit A4 liv? Ville eg hatt mindre psykiske prob om eg var gift og hadde barn? Neppe. Det er nok av tilfeller der en med psykiske problemer sliter endå meir når de evt blir gift og får barn. Dette skjer jo ikkje alltid - men det kan skje. 

Sjølvsagt så er jo sakne der, eg skulle ynskje eg ikkje blei forsøkt voldtatt som 19 åring og derav frårøva moglegheita til å få normale relasjoner til menn. Eg blir lett kompis med de, og har mange gutevenner, men så snart de kjem nærmere enn det får eg panikk. Sånn er det. Eg veit eg må jobbe med dette, fordi eg ynskje jo ein dag å finne ein mann. Han skulle gjerne ha kome ridande på ein kvit hest inn i gardsrommet her.

Slik ting er no fungere det fint å ver singel, eg har gode vener rundt meg, og eg følar meg ikkje åleine. Men ein vakker dag så er draumane der, lengselen der, så kanskje ein dag lenger fram i tid så kjem draumemannen?

Det burde uansett ver ok å ver singel og 35, det er mange på min alder som ikkje har nokon, så kvifor skal det bli sett så rart på? Vel så blei eg ikkje gift som 20 åring, ting øydela for det. Men eg har akseptert det og det er heilt greit å ver åleine no. Sakn vil alltid ver der men det har eg akseptert også. 

De gongene eg kan kjenne saknet er særskild på fester, i bryllaup, i ulike familie selskap der alle ser ut som de er ´lukkeleg´ gift med familie og barn. Men er det berre ein dans på roser å vera gift? Eg trur ikkje det, verkeleg ikkje. 

Ein dag skal nok eg og finne den rette, men han får kome når det er naturleg han kjem, og eg stresse ikkje med det. Og eg trur og eg ikkje er åleine om å ver singel, me er fleire. Det er kanskje meir vanleg enn du trur?



 

Galgenhumor hjelper gjennom vanskelege situasjoner



 

Galgenhumor har gått igjen frå min oppvekst, og er slik endå i familien - og eg elskar det. Me kan tøyse og tulle og dra spøkene rimelig langt, men det er så utruleg befriande å tulle å tøyse slik! Mange kan kanskje missforstå galgenhumor eller eit smil, og tenkje man på magisk vis har det betre. Vel det hjelpe iallefall ikkje å sitje å grine dagen lang, så kvifor ikkje prøve å gjer det beste utav situasjonen når den fyrst er der? Det har min gode familie lært meg <3 

Legg ved ein liten humor snutt, litt sånn på kanten humor men de tåler vel det? Parodier er noko av det kjekkaste eg veit. Ein ting eg har skikkelig lyst til er å lage parodi av psykiatrien, det friste veldig mykje. Me får sjå kva tida vil bringe.

Men inntil då, smil litt av denne, le litt av livet og vanskelege situasjoner, kanskje det kan hjelpe litt til å få ting litt på avstand?

http://youtu.be/LHiUvGYSHrg

Les mer i arkivet » August 2017 » Juli 2017 » Juni 2017
hits